:)))))

_خیلی جالبه برام. مثلا واسه خیلیا وقتی ی مسئله‌ایی تموم میشه، باز ته دلشون هنوز بهش فکر میکنن و دنبالش می‌گردن. این دسته افراد اصولا از همونایین که خودشونو به در و دیوار میکوبونن تا بهت بفهمونن براشون تموم شدی؛ در صورتی که اینطور نیست چون اگه بود گاه و بی‌گاه یاد تو نمی‌افتادن..[انقد حس شیشمم قویه که خودم بعد از ۱۵ سال عمری که از خدا گرفتم اینو کشفیدم 🙈]. حقیقتا دلم براشون میسوزه. سعی میکنن نشون بدن مثلا ادم قوی‌ایی هستن ولی اینطور نیست.

ولی من، هیچوقت مثل این دسته از افراد نبودم. وقتی چیزی برای من تموم میشد،یعنی خیلی به جا و فکر شده به پایان رسیده. و نه با تصمیماتی که طرف جو‌گرفته‌ام گرفته. میزاشتم تا آخرین لحظه افراد خودشونو بهم نشون بدن؛ نقابشونو بندازن و خود واقعیشون جلوم نمایان بشه. و در اخر با خیال راحت از زندگیم حذفشون میکردم. و هیچوقتم نزاشتم ذره‌ای مهر ازشون ته قلبم بمونه یا خاطره یا هر چیز دیگه‌ای. و به این گونه بود که وقتی کسی برام تموم شد، یعنی تموم شد‌. حتی اگه طرفو صدبار ببینمش یا اسمشو بشنوم؛ من شخصی با اون مشخصات دیگه نه میبینم و نه بهش اهمیت میدم.

تایمممم

دوستان اينو کوجا فور کِردید انقد ویو خورده؟!🙈🌚

بیاید ناشناس بگید حضرت عباسی.

_