شاعری خواند حزین شعر من گشته سراسر پوچی واژه ها زمزمه ی خاموشی تو بیا مهدی جان! - وسکوتی مبهم... عارفی گفت فرج نزدیک است صبر از کاسه ی چشمان فلک لبریز است جام هامان خالیست... تو بیا مهدی جان! ـ خاموشی ساکن بود... زارعی گفت زمین ها سرد است بایر قلب زمین چشم براه باران و علفها زار است... تو بیا مهدی جان! - و دگر بار سکوت... و من این بار بگفتم آرام گرچه من مظهر بی حاصلیم دستم از هر چه بخواهی خالی تو بگو درشب میلادت شاه چه زمن میخواهی؟ ـ وترک میخورد انگار سریع بغض سنگین سکوت و نوایی روشن... «چه کنم آمدنم دست شماست!»