هدایت شده از آقاےِ شاعــر
به مرگم راضیم اما فقط یک آرزو دارم
سرم را لحظه آخر به زانوی تو بگذارم
بپرسی از من آن لحظه که آیا صحبتی دارم
به جای اَشهدُ انَّ بگویم دوستت دارم
زمین نخورده را نمیداند من از چه میگویم
چگونه خوب شود تمامِ جای زخمِ زانویم
چگونه دسته خود را بُرید تیزیه چاقویم
گفت زخمی شده ام بال مرا بشکستند
بال او گشت دلم بار دگر پر بزند
رفت اما سر این زخم هنوزم باز است
همچو زخمی که برادر به برادر بزند.!
چجوری باید بجنگم صدتا به یکی تک
این شهر ارامش نداره آشوب پریشم
تو رو به جلو رفتی من جنگیدم پشت سر
ولی این رسم معرفت نبود
ساقشو بریدم هرکی پشت تو گفت حرفی
ولی تو بی وفا یهو گذاشتی رفتی
نظر تنگ حسودان بد مارا میخواست
و بخیلی که تو را بی من و تنها میخواست
نه که مشتاق تو باشد و دلش چون من خون
تو را همچو هوس روز مبادا میخواست
بگو روز مبادات کجاست؟
من روز مبادام تو آغوش خداست .
دروغ چرا ؟
حقیقتا سرم خیلی شلوغه نمیتونم بیام شاید فعالیت کم شه
ولی میدونم شما مرام دارید لف نمیدید
بقیه رو نمیدونم! ولی من اکثرا از آدما ناراحت نمیشم؛ از توقعاتم ناراحت میشم. از اینکه یک آدم رو لایق جایگاهی دونستم که بشه ازش توقع داشت. هر چی باشه آدما از آدمایی که بهشون نزدیکن خواه ناخواه توقع دارن دیگه. از این ناراحت میشم همیشه وگرنه که بله شما انسانی و جایزالخطا.
همه تیر و نشونه گرفتن رو به زخمام
خنده رفت که بیاد جاش تو خونه غم ها
شدم یکی که تخمش نبود بمونه تنها
من اونم که عبور کرده از کوه دردا
شدم اونکه حتی با سیاست میخنده
یه افسرده یه افراطی بی منطق
دورش دیوار میکشه در هارو میبنده
هر روز با دوقطب شخصیتش میجنگه
من همون پسر افسرده سه سال پیشم
که کل دنیا میخواست کنه مات و کیشم
هنوز زخمای کهنه رو تنم باز میشن
از رو صورتم پاک شده سه سال میشن
نه نوری نداشتم، تاریکی همه باورم بود
اگه رو پام وایسادم به عشقِ مادرم بود
خورد میشدم اگه قلبم از رو آهنم بود
منو کورم کرد اونکه ذوق آخرم بود
ذوق آخرم بود