که رو سرم کلته

اصلا معلوم نی کارم

شایدم برم یه روز یه جایی

دورم هیشکی نباشه سقفم یه جا ابری و ابی

شایدم رفتم پیش اونکه همش میگفت از شقایق.

خیره به درم ، دور و ور سرم میپیچه فکرات، زدی تو پرم بغض تو گلوم، نشسته پهلوم خیالت جمعه؟ بعد تو مقداد میمیره تموم...

شاید تو این شبا که ما بیرونیم هیچ وقت برنگردیم خونه .

تو سکوت اینجا همش فکر میکنم به تو هنوزم من اینجامو کی گرفته دستتو

قطع شده همه ارزوهام به تو

تو کنارم نبودی ولی مرگ منو صدا کرد...

وقتی سکوت می کنی انگار در یک میدان جنگ چشم باز کرده‌ام و نمی دانم تنها کشته‌ی جنگ هستم یا تنها بازمانده‌ی آن