بلاخره یه داستانی هست.. یادداشت هایَم؛

سرکوب؛ یاس؛ یادداشت هایَم؛

شاه این صفحه لعنتی سیاه سفید منم یه عمر واسه این تاج لعنتی دست و پا زدم من واسه شعر غم انگار ضربانم من مثل خون توی رگاتم مثل سرطانم اگه وجه مشترکمون این صفحه باشه داداش تو خوب میدونی من خودم یه سربازم

ولی بزن بارون روی پلکای خستم خیلی اروم شدم داغونو خستم اما با اون میرفتیم همیشه به زیر نم بارون بزن بارون . . .

همه تیر و نشونه گرفتن رو به زخمام خنده رفت که بیاد جاش تو خونه غم ها شدم یکی که تخمش نبود بمونه تنها من اونم که عبور کرده از کوه دردا شدم اونکه حتی با سیاست میخنده یه افسرده یه افراطی بی منطق دورش دیوار میکشه در هارو میبنده هر روز با دوقطب شخصیتش میجنگه من همون پسر افسرده سه سال پیشم که کل دنیا میخواست کنه مات و کیشم هنوز زخمای کهنه رو تنم باز میشن از رو صورتم پاک شده سه سال میشن نه نوری نداشتم، تاریکی همه باورم بود اگه رو پام وایسادم به عشقِ مادرم بود خورد میشدم اگه قلبم از رو آهنم بود منو کورم کرد اونکه ذوق آخرم بود ذوق آخرم بود

برات گریه کردم✨! - مرتضی پاشایی

دوستان برای یه عزیزی حمد شفا به نیت ام البنین قرائت کنید.

حالمو نپرس عزیزم خراب روزگارم که بجز خودم تو دنیا دیگه گمشده ای ندارم قصه گم شدن تو قصه مرگ خدامه قصه یه زخم کهنه که بجای تو باهامه پرم از دقیقه هایی که فقط به تورسیدم من تورو نفس کشیدم هرکجا نفس بریدم همه چی تویی و چشماتم اخر دنیا نه حواسم به خودم هست نه دلم نه ارزو ها

۳۸ ثانیه زندگی کنید یادداشت هایَم؛

همسایه سایه ات بر سرم مستدام باد، لطفت همیشه زخم مرا التیام داد.