ما غصه‌هايمان را شمرديم و به خواب رفتيم. بايد هم کابوس می‌ديديم! -رسول یونان

-

«غایبان در لحظه‌های سخت، باید تا ابد غایب بمانند.»

مثالِ علفِ هرز خبرو میپیچه به دورم و به گوشمم میرسه ، اینا میگن لال شدم. آزادی بیان مُد شد همه جیگر دار شدن و این ترسناک ترین روالِ خفه کردنه که فشاره دستا رو حس نکنی پسِ گردنت. و اما تو ، یه شاکی از سره دغدغه! که پشتِ پرده دستا قنوتی تو صفِ اوله، یعنی شرف داره دشمن هزار و صد مرتبه؛ به این توده‌ی خوش استقبالِ بد بدرقه. مینوشتم، تو مطمئن تر، از اینکه مشکل أ ما نیست اونا مستبدن، آینده شُل کرد رو دوشِ صندلیا؛ در واقع خودم شدم دلیلِ تنبلیا. حالا بیا فرو کن توو سر که بابا فردا حالاست! مملکتی که هر گیر و داری حله بالاس، سمتِ ما به همت و ثبات این کله بالاست. دهنِ شمارم نمیشه بست حتی با ماسک!

خسته ام از تمام چیزهایی که بارها پذیرفته‌ام، اما دوباره برایم پررنگ می‌شوند و غمگینم می‌کنند.

اما دردناک تر از تحمل این همه رنج، این است که ببینی دنیا کوچک ترین اهمیتی هم به رنجی که می بری نمی دهد.

-

-

بوش از عرش تا اینجا اومد یادداشت هایَم؛

حکایت خیلیاست.. یادداشت هایَم؛

"هر شب به خودش می‌گفت فردا دیگر طاقتش تمام می‌شود. امّا فردا که می‌آمد باز زندگی جریان داشت." -مونتگومری

و تو دوام می‌آوری، بی‌آنکه کسی بفهمد در خاموشی‌ات، نبردی بی‌پایان میان رنج و بی‌اعتنایی جریان دارد.