چیستم؟ خاطرهٔ زخم فراموش شده؟ ‏لب اگر باز کنم با تو سخن ها دارم...! -فاضل نظری

!

دیگران من را فرد ساکتی می‌بینند؛ درحالی که ذهنم پر از انبوه و فریادهاست.

میگردم پی اونکه دریا ، شبا ساحلم باشه یکم دیوونه بازی خوبه اما عاقلم باشه ای کاش خرابیات تو شهر تموم مشکلم باشه یه مهربون بیاد بجات، نخواستیم خوشگلم باشه من دوست ندارم هیشکی جاتو ماه کاملم باشه بگردی دنبالم تو ، هرکی که شمایلم باشه تهش میشه میاد تو قلبم اونکه لایقم باشه توی موجای طوفانی تو دریا قایقم باشه یکی که روحیه اش دقیقا عین سابقم باشه میاد اخر یکی برعکس تو که عاشقم باشه

ایران core:

یه ایمان پر از شک نه تو قلب و باورم بودی واست عیسی شدم اما تو شما آخرم بودی مثل عکس یه قطارم سهم سوتم بی صدایی مثل عکس یه قطارم که نمیرسم به جایی تو شبیه موج دریا من پر از حجم سکوتم میری اما برمیگردی اخرش من روبه‌روتم من یه ترسو توی ایلم تو یه قهرمان خون بخش من شبیه دلقکی که تنهاییاش پر از گریه‌ان تو برو سفر سلامت نوش جونم بی کسی ها من یه قهرمان پیرم یکه میزنم به دریا

افتاده از نفس سرباز قصه ها . . .

حاصل خیره در آینه شدن ها آیا دو برابر شدن غصه ی تنهایی نیست...؟!

چه خنجر ها که از دل ها گذر کرد...

ما بودیم و اندوهی مداوم که گاه در پس تبسمی کوتاه از یادمان می رفت...