مثل یه استندآپ کمدینم که هیچکدوم از تماشاچیاش به جوکش نخندیدن. مثل یه جوکم که هیچکس بهش نمیخنده‌. مثل یه مشت تماشاچی ام که به هیچ جوکی نمیخندن. مثل یه سالن کوچیکم، پر از آدم ولی تنها. مثل آسمون بالای سالنم. سیاه و تاریک. مثل ماه توی همون آسمونم، گیرافتاده پشت ابرای نور خوار. مثل فضای ورای آسمونم. خالی. مثه قلبم ، خالی از احساس.

میگردم پی اونکه دریا ، شبا ساحلم باشه یکم دیوونه بازی خوبه اما عاقلم باشه ای کاش خرابیات تو شهر تموم مشکلم باشه یه مهربون بیاد بجات، نخواستیم خوشگلم باشه من دوست ندارم هیشکی جاتو ماه کاملم باشه بگردی دنبالم تو ، هرکی که شمایلم باشه تهش میشه میاد تو قلبم اونکه لایقم باشه توی موجای طوفانی تو دریا قایقم باشه یکی که روحیه اش دقیقا عین سابقم باشه میاد اخر یکی برعکس تو که عاشقم باشه

فی الحال

وضعیت هرشبم.

‏به شخصه دوست داشتم یه سری چیزارو هیچ وقت تجربه نمیکردم.درس گرفتن قشنگه ها.اما احساس میکنم اونقدر نمی ارزن چون یه چیزایی تا ابد باهات میمونن.

لعنت به زانو درد که بعد جنگ اومد سراغم.

دوشنبه دوره‌م شروع میشم و خلاصه خداحافظ گوشی و... و نیستم که براتون شعر بزارم.

خداحافظ زندگی.

شب را سکوت اعتبار می‌بخشد ؛ انسان را صبر..

به قول فخرالدین مزارعی: گفتی که شاهکار شما در زمانه چیست؟ بالله که زنده بودن ما شاهکار ماست.