بس‌ که بی کس شده‌ام، لحظه‌ی مرگم باید به سرِ دوش خودم ،نعش خودم را ببرم

گاه‌ گاهی که دلم میگیرد به خودم میگویم: در دیاری که پر از دیوار است، به کُجا باید رفت؟ به که باید پیوست؟ به که باید دل بست؟