به عشق‌مان قسم مرا، پیرم کردی.

آدمی ك متوجه اشتباهش بشه و خودشو مقصر بدونه خیلی بهتر از آدمیه ك میدونه اشتباه کرده ولی به روی خودش نمیاره و غرورش رو ترجیح میده.

فنجانِ غم را تا آخر می‌نوشم و با خود می‌گویم: "کاش اکنون تو را در آغوش گرفته بودم."

از ریشه غمگینم، میفهمی؟

I feel like I've been falling for a long time and I'm not reaching the ground, I'm drowning and not suffocating, I'm burning and not dying, I'm living in an endless ending.

-

تنها مشکلِ بین ما، فاصله‌س.

تو همانی ك می‌شود چای را کنارت بدون قند، شیرین نوشید.

ای‌کاش آدم حساسی نبودم، حساسیت نسبت به همه چی، آدمو پیر میکنه.

کمی آغوش تعارف کن، ك من دلتنگیِ محضم.

به شانه‌ام زدی ك تنهایی‌ام را تکانده باشی، به چه دل خوش کرده‌ای؟ تکاندنِ برف از شانه‌ی آدم برفی؟

-