گاهی جواب مسئله نه خیلی پیچیده‌ست، نه خیلی ساده، فقط دور از انتظاره.

دوست داشتن یه فرد فقط به گفتن دوستت دارم نیست، همه بلدن حرف بزنن همه میتونن این جمله ی "دوستت دارم" رو بارها تکرار کنن. کسی واقعا دوستت داره ك برای تو وقت بذاره، با ناراحتیت ناراحت بشه، با خوشحالیت خوشحال بشه، کسی واقعا دوستت داره ك برای نگه داشتنت کنار خودش، بجنگه. کسی واقعا دوستت داره ك اگه سکوت میکنی، به جای اینکه خودشم سکوت کنه و چیزی نگه و نپرسه، بگه و بپرسه و تمام تلاشش رو بکنه ك حالت خوب بشه. از کجا معلوم این سکوت از خستگی نباشه؟ از اینکه تمام تلاششو کرد اما به چشم اون فرد نیومد. از اینکه واسه داشتنش جنگید اما اون فرد نه. از اینکه دید هر چقدر هم ك تلاش بکنه و ثابت‌ بکنه ك دوستش داره، به چشم اون فرد نمیاد. گاهی اوقات دلیل ناراحتی، میتونه همون فرد باشه، ولی با حرف نزدنش فقط باعث میشه تو احساست رو تو تنهایی نسبت بهش کم بکنی. و وقتی اون فرد میبینه ك تو عوض شدی، تو سرد شدی، مطمئنا تو رو مقصر میدونه نه خودشو. خلاصه ی حرفام اینه ك، اگه دوسش داری براش وقت بذار، بجنگ تا داشته باشیش، ببین اگه رفتارش عوض شده، آیا مقصر تو نیستی؟ اگه ثابت کرده ك دوستت داره، خب تو هم بهش ثابت کن. اگه دست روی دست بذاری از دستش میدی. نذار تو تنهایی‌هاش احساسش رو به تو کم بکنه، نذار به این فکر کنه ك باید بره، نذار احساسات پاکی ك به تو داشته نابود بشه. لطفا مراقب هم باشید.