بعد ِ دیدارت، جنون مرا رها نکرد.

هر زخم، نه نشانی از ضعف، ك راویِ داستانی هستند؛ زخم‌هایمان، داستانِ قدرت ما هستند.

-

و صبر، نگه‌داشتن روشنایی در دلِ تاریکی‌ست.

من اون رز ِ مرده‌ام ك نور ِ تو به برگاش تابیده.

در این مدت، زندگی به گونه‌ای سپری شده‌است ك میتوانم سال‌ها بدونِ آنکه هیچ اتفاقِ غم‌انگیزی رخ بدهد، غمگین بمانم.

می‌بوسم این زخمی ك جامانده هنوز از خاطراتت.

آدم‌ها تمام نمی‌شوند، آدم‌ها نیمه‌شب، با همه‌ی آنچه در پس ذهن ِ تو، برایت باقی گذاشته‌اند، به تو هجوم می‌آورند‌.

از جنگل ابری گذشتم، از کوهی کبود تا دریایِ آبی. با این همه همچنان غمگینم! -عباس‌کیارستمی

-تقدیمی- سلام و درود. برای دریافت این تقدیمی، این پیغام+یک پست رندوم از تینار رو در چنل‌هاتون فوروارد کنید و یک کلمه بگید تا یک عکس مرتبط با اون کلمه و یک عکس از قطعه‌ای از کتاب، براتون ارسال بشه. لینک‌هاتون رو این‌جا بگذارید و در آخر هم به انتظار بنشینید و صبور باشید.💞

آشوب ِدرونش را، نه کلمات می‌توانست بیان کند، نه فریاد‌ها.