عجیب نیست يك کتاب بعد از چندین بار خوانده‌شدن چاق‌تر می‌شود، انگار چیزی لابه‌لای صفحه‌ها جا می‌ماند، چیزهایی مثل احساسات، افکار، صداها.

و‌ ما‌ دوباره‌ سبز‌ می‌شویم‌ در‌ اوجِ‌ آوارگی.

نمی‌دونم چطور باید بگم یه‌سری آدما هستند وقتی نزدیک‌شونی اذیتی و وقتی دور میشی از دلتنگی برای اون آدم‌ها نمی‌تونی ادامه بدی چرا یک حد وسطی وجود نداره؟ من دوست دارم باهات حرف بزنم ولی اذیت نشم/نشیم یا کاش اگر دوریم ازهم دلمون برای هم‌تنگ نشه

-

حضور تو، جبرانِ غم‌های طولانی من بود.

جدی بعضی آدما چجوری میتونن انقدر جالب باشن؟ ریحانه و معصومه و چمران و .. میگم.

شاید بزرگ شدن همین باشه ك کم‌کم یاد بگیری هر چیزی ارزش جنگیدن نداره، هر حرفی ارزش جواب دادن نداره و هر فکری ك از سرت رد میشه، حقیقت نیست. آدم یه روزایی زیادی به همه‌چیز فکر می‌کنه، یه روزایی هم فقط دلش می‌خواد ول کنه و بگه: «هرچی شد، شد.» و شاید بد نباشه گاهی همین کارو بکنی؛ نه از روی بی‌خیالی، از روی این فهم ك قرار نیست برای تک‌تک اتفاقات زندگی، خودتو خسته کنی. بعضی چیزا فقط باید اتفاق بیفتن، و تو فقط باید زندگی کنی؛ با همین قلب شلوغ، همین فکرای نصفه‌نیمه و همین امید کوچیکی ك هنوز یه جایی ته دلت زنده‌ست.

مگر آغوش فقط میانِ تن‌هاست؟ گاهی چشم‌ها یکدیگر را به آغوش می‌کشند.