𝐌𝐨𝐨𝐧 𝐢𝐧 𝐬𝐢𝐥𝐞𝐧𝐜𝐞˚₊‧♡ 𝐒𝐞𝐚𝐬𝐨𝐧 𝐭𝐡𝐫𝐞𝐞˖·⋆ 𝐏𝐚𝐫𝐭 88 ❝ بعضی چیزها رو نمی‌شه با پول خرید... مثل لحظه‌ای که یکی، با ذوق برای آینده‌تون برنامه می‌ریزه. ❞ ⋆ ───────────── ⋆ (از زبان ملینا) حامی ماشین رو جلوی یه کافه‌ی کوچیک نگه داشت. ملینا: «فکر کردم گفتی یه خرید دیگه مونده!» حامی: «اون سر جاشه. گفتم اول یه چیزی بخوریم.» وارد کافه شدیم و کنار پنجره نشستیم. بعد از سفارش، حامی جعبه‌ی ساعت رو روی میز گذاشت و نگاهم کرد. حامی: «ملینا، یه چیزی می‌خوام ازت بپرسم.» ملینا: «چرا این‌قدر جدی شدی؟ بپرس.» چند لحظه مکث کرد. حامی: «برای روز نامزدیمون... دوست داری یه عکس یادگاری هم بگیریم؟ فقط خودمون، قبل از اینکه مهمونا برسن.» لبخند زدم. ملینا: «آره، خیلی هم دوست دارم.» حامی: «پس یه عکاس خوب پیدا کنیم. می‌خوام عکس‌هامون چیزی باشه که سال‌ها بعد هم با دیدنش لبخند بزنیم.» بهش نگاه کردم. ملینا: «تو برای همه‌چی این‌قدر فکر کردی؟» حامی خندید. حامی: «تقریباً... فقط یه مشکل دارم.» ملینا: «چی؟» حامی: «اینکه هنوز نمی‌دونم چطوری قراره روز مراسم، وقتی می‌بینمت، عادی رفتار کنم.» خنده‌ام گرفت. ملینا: «مگه قراره چی بشه؟» حامی: «نمی‌دونم. شاید فقط نگات کنم و یادم بره باید چی بگم!» سرم رو پایین انداختم تا لبخندم رو نبینه. اما وقتی دوباره نگاش کردم، هنوز داشت با همون لبخند آروم نگاهم می‌کرد. حامی: «راستی، برای اون خرید آخر باید یه جای دیگه هم بریم.» ملینا: «باز شروع شد؟!» حامی خندید و از جاش بلند شد. حامی: «پاشو خانوم کنجکاو.» از کافه بیرون اومدیم. اما وقتی به مقصد بعدی رسیدیم و تابلوی بالای در رو دیدم، با تعجب سر جام ایستادم... 🌙 ╰┈➤𝐁𝐲 𝐦𝐚𝐥𝐞𝐤𝐚·˖˚ 𝐓𝐨 𝐛𝐞‌𝐜𝐨𝐧𝐭𝐢𝐧𝐮𝐞𝐝˚₊‧✧ #ماه‌در‌سکوت #فصل‌سوم #پارت‌۸۸

𝐌𝐨𝐨𝐧 𝐢𝐧 𝐬𝐢𝐥𝐞𝐧𝐜𝐞˚₊‧♡ 𝐒𝐞𝐚𝐬𝐨𝐧 𝐭𝐡𝐫𝐞𝐞˖·⋆ 𝐏𝐚𝐫𝐭 89 ❝ بعضی هدیه‌ها، قرار نیست فقط برای یه روز باشن... قراره هر بار دیدنشون، یه خاطره رو زنده کنن. ❞ ⋆ ───────────── ⋆ (از زبان ملینا) به تابلوی بالای در نگاه کردم. یه فروشگاه کوچیک لوازم موسیقی بود. ملینا: «حامی؟ اینجا دیگه چیکار داریم؟» حامی لبخند زد. حامی: «بیا تو، خودت می‌فهمی.» وارد شدیم. چند تا گیتار و ویولن روی دیوار بود و صدای آروم پیانو از بلندگوها پخش می‌شد. حامی منو به سمت یه قفسه برد که چند تا جعبه‌ی کوچیک و ظریف روش چیده شده بود. حامی: «می‌خوام برای اتاقم یه جعبه‌ی موزیکال بگیرم.» با تعجب نگاهش کردم. ملینا: «جعبه‌ی موزیکال؟» حامی: «آره. یه چیزی که وقتی بازش می‌کنی، یه ملودی آروم پخش کنه.» یکی از جعبه‌ها رو برداشت؛ رنگ چوبش قهوه‌ای روشن بود و روی درش طرح کوچیکی از ماه حک شده بود. حامی: «این چطوره؟» لبخند زدم. ملینا: «خیلی قشنگه.» جعبه رو باز کرد. ملودی آرومی توی فروشگاه پیچید. چند ثانیه ساکت موندیم و گوش دادیم. بعد حامی جعبه رو بست و رو به فروشنده گفت: حامی: «همین رو می‌خوام.» وقتی از فروشگاه بیرون اومدیم، جعبه رو توی کیسه گذاشته بود. ملینا: «بالاخره فهمیدم اون خرید آخر چی بود!» حامی خندید. حامی: «ولی هنوز یه چیزی مونده.» با ناباوری ایستادم. ملینا: «حامی صالحی، تو مگه قرار نبود این آخری باشه؟!» حامی خندید و گفت: حامی: «این یکی خرید نیست.» نگاهش کردم. ملینا: «پس چیه؟» لبخندش آروم‌تر شد. حامی: «یه چیزی که می‌خوام خودم بهت بگم... ولی نه اینجا.» 🌙 ╰┈➤𝐁𝐲 𝐦𝐚𝐥𝐞𝐤𝐚·˖˚ 𝐓𝐨 𝐛𝐞‌𝐜𝐨𝐧𝐭𝐢𝐧𝐮𝐞𝐝˚₊‧✧ #ماه‌در‌سکوت #فصل‌سوم #پارت‌۸۹

𝐌𝐨𝐨𝐧 𝐢𝐧 𝐬𝐢𝐥𝐞𝐧𝐜𝐞˚₊‧♡ 𝐒𝐞𝐚𝐬𝐨𝐧 𝐭𝐡𝐫𝐞𝐞˖·⋆ 𝐏𝐚𝐫𝐭 90 ❝ بعضی حرف‌ها، اون‌قدر مهمن که آدم دلش می‌خواد در جای درست و زمان درست گفته بشن... ❞ ⋆ ───────────── ⋆ (از زبان ملینا) حامی منو به یه پارک آروم برد. روی یکی از نیمکت‌ها نشستیم و کیسه‌های خرید رو کنارمون گذاشتیم. ملینا: «خب، حالا می‌گی اون حرف مهم چیه؟» حامی چند لحظه به درخت‌های روبه‌رو نگاه کرد. حامی: «یادته اولین بار که با هم روی آهنگ کار کردیم، چقدر با هم بحثمون شد؟» خندیدم. ملینا: «بحث؟! تو هرچی می‌گفتم، می‌گفتی نه، این بهتره!» حامی: «خب، چون واقعاً فکر می‌کردم بهتره!» ملینا: «آره، معلومه!» هر دو خندیدیم. بعد حامی آروم‌تر گفت: حامی: «ولی از همون روز، کم‌کم شدی اولین نفری که دلم می‌خواست نظرش رو بشنوم.» ساکت شدم. حامی: «بعدش دیدم وقتی یه اتفاق خوب می‌افته، دلم می‌خواد اول به تو بگم. وقتی خسته‌ام، حرف زدن با تو حالم رو بهتر می‌کنه... و وقتی نیستی، هی دنبال بهونه می‌گردم که بهت پیام بدم.» نگاهش کردم. حامی: «نمی‌خوام فکر کنی همه‌چی فقط برای مراسمه. من قبل از این روز هم همین حس رو داشتم.» قلبم تندتر می‌زد. ملینا: «حامی...» لبخند کوچیکی زد. حامی: «می‌خواستم اینو بدونی. من فقط منتظر روز نامزدی نیستم؛ منتظرم روزهای بعدش هم کنار هم بسازیم.» چند لحظه هیچ‌کدوم حرفی نزدیم. بعد آروم گفتم: ملینا: «منم وقتی اتفاقی می‌افته، دلم می‌خواد به تو بگم.» لبخندش پررنگ‌تر شد. حامی: «پس فکر کنم هر دومون یه چیزایی رو فهمیدیم.» سرم رو با خنده تکون دادم. اما درست وقتی خواستم چیزی بگم، گوشیش زنگ خورد. اسم روی صفحه رو که دید، لبخندش کم‌کم محو شد. حامی: «بابامه...» تماس رو جواب داد. چند ثانیه گوش داد و بعد با نگرانی پرسید: حامی: «چی شده؟!» 🌙 ╰┈➤𝐁𝐲 𝐦𝐚𝐥𝐞𝐤𝐚·˖˚ 𝐓𝐨 𝐛𝐞‌𝐜𝐨𝐧𝐭𝐢𝐧𝐮𝐞𝐝˚₊‧✧ #ماه‌در‌سکوت #فصل‌سوم #پارت‌۹۰