این مطلب رو به مهدی محمدی منتسب کردیم که یکی از دوستان گفتند متعلق به ایشون نیست. به حسب وظیفه ویرایش شد.

خلاصه صحبت‌های اقای مرتضی سماوی خبرنگار لبنانی در برنامه جدال وضعیت جنوب لبنان در دوران جنگ رمضان در طول جنگ مستقیم ایران و اسرائیل، تمرکز نیروی هوایی اسرائیل تا حدی از لبنان به سمت ایران منتقل شد. حزب‌الله نیز در این دوره با آزادی عمل بیشتری در جبهه جنوب فعالیت کرد و توانست در برخی مناطق مرزی مقاومت مؤثری نشان دهد. خصوصا در مناطقی در جنوب که اسراییل گمان می‌کرد چیزی از مقاومت باقی نمانده‌. پس از اعلام آتش‌بس پس از اعلام آتش‌بس، جنگ در لبنان نه‌تنها متوقف نشد، بلکه وارد فاز شدیدتر و پیچیده‌تری شد. درست در ساعاتی که شورای عالی امنیت ملی ایران اعلام پیروزی و آتش‌بس کرد، رژیم به بیش از ده نقطه از لبنان حمله کرد و ۳۰۰ نفر شهید شدند. روزهای بعد با ترورهای محدود و حملات پراکنده ادامه داد و بعد دامنه عملیات را به‌تدریج گسترش یافت.آتش‌بس روی کاغذ وجود دارد، اما جنوب لبنان عملاً در حال تجربه تشدید فشار نظامی است. اشغال تدریجی و ایجاد کمربند امنیتی جدید اسرائیل پس از آتش‌بس، مناطقی که بعد از جنگ دوازده روزه اشغال کرده بود حفظ و سپس گسترش داده. حضور نیروهای اسرائیلی دیگر محدود به نوار مرزی که پیش از جنگ ادعا کرده بود نیست (منظور اینه که بعد جنگ ۱۲ روزه رژیم برای خلع سلاح حزب، به دولت لبنان فشار اورد و گفت من این قسمتها رو میگیرم تا امنیتم‌ حفط شه) و به بخش‌هایی در عمق جنوب لبنان نیز کشیده شده است. چیزی که تلاش برای ایجاد «کمربند امنیتی جدید» است. رودخانه لیتانی در این استراتژی جایگاه محوری دارد. از دیدگاه اسرائیل، این رودخانه مرز امنیتی ایده‌آل محسوب می‌شود و سالهاست از دهه شصت میلادی قصد اشغال آن را داشته، اما بعد از اتش‌بس عملیات‌ها به سمت شمال آن نیز گسترش یافته است. یعنی در واقع از خط قبلی هم پیش‌روی داشتند. این در حالی است که پیش از جنگ، بحث خلع سلاح عمدتاً به جنوب لیتانی محدود بود. پروژه «غزه‌سازی» جنوب لبنان یکی از مهم‌ترین ادعاهای مطرح‌شده، تغییر هدف اسرائیل از ضربه نظامی صرف به حزب‌الله به سمت خالی کردن جنوب از سکنه است. برای دستیابی به این هدف، اقدامات همزمان زیر انجام می‌شود: تخریب گسترده خانه‌ها نابودی بیمارستان‌ها و مراکز امدادی از بین بردن زیرساخت‌های آب، برق و جاده‌ها منطق این راهبرد روشن است: بدون خانه، بدون خدمات و بدون امنیت، بازگشت مردم عملاً غیرممکن می‌شود. بحران آوارگی و فشار بر جامعه شیعی هر بار که اسرائیل هشدار تخلیه برای شهرهایی مانند نبطیه، صور یا مناطق اطراف صادر می‌کند، هزاران خانواده آواره می‌شوند. این آوارگی‌ها تکراری و اغلب دائمی شده‌اند. بسیاری از خانواده‌ها چندین بار جابه‌جا شده‌اند و پس از امید به بازگشت پس از آتش‌بس، دوباره مجبور به فرار شده‌اند. جامعه شیعی لبنان که پایگاه اصلی مقاومت محسوب می‌شود، بیشترین آسیب را دیده است. این جامعه جمعیت بزرگی ندارد و با تخریب روستاهای جنوب، فشار به ضاحیه و بیروت منتقل شده و در آنجا نیز با تهدید مواجه است. تقریباً هیچ خانواده‌ای بدون شهید، مجروح یا آسیب‌دیده باقی نمانده و فشار روانی، اقتصادی و اجتماعی به سطح بی‌سابقه‌ای رسیده است. به این مسئله، بحران فشار دولت روی‌ مقاومت را هم اضافه کنید. عملکرد مقاومت با وجود خسارات سنگین (از جمله عملیات پیجر، ترور فرماندهان رضوان و شهادت سید حسن نصرالله)، حزب‌الله ساختار خود را حفظ کرده است. یکی از تحولات مهم پس از آتش‌بس، استفاده گسترده از پهپادهای فیبر نوری بوده که تلفات اسرائیل را افزایش داده و فشار بر نتانیاهو را بیشتر کرده است. در سطح موشکی، حزب‌الله سطح درگیری را کنترل کرده و بیشتر بر افزایش هزینه اشغال تمرکز داشته تا جنگ تمام‌عیار. اما با گسترش تهدید به نبطیه، صور و ضاحیه، برخی خطوط قرمز قبلی در حال محو شدن هستند. نکته مهم در این مسئله اینجاست که نتانیاهو پیش از ورود حزب‌الله به جنگ رمضان، ادعا می‌کرد حضور تا جنوب لیتانی، برای حفظ امنیت ساکنان شمالی سرزمین‌های اشغالی است، بعد گفته است که موشک‌هایی که بردشان حدودا ۱۲ تا ۱۶ کیلومتر هست و به جنوب اشغال شده لبنان می‌رسد هم خطرناک است و حالا خواستار حذف و از بین بردن پهپادهایی است که در داخل خاک لبنان برای مقاومت در برابر اشغال استفاده می‌شود. مسئله آتش‌بس آتش‌بس واقعی زمانی معنا پیدا می‌کند که شامل توقف کامل بمباران، توقف اشغال و امکان بازگشت مردم به روستاهای مرزی شود. آتش‌بسی که فقط ضاحیه را پوشش دهد، اما جنوب را رها کند، از نظر ساکنان جنوب فاقد اعتبار است، زیرا جنوب و ضاحیه از نظر انسانی و اجتماعی جدایی‌ناپذیرند. @Nucleader

نقشه نقاط درگیری و بحران انسانی در جنوب لبنان @Nucleader

بنده بصیرت سید احمد خاتمی شدم😁