نویز کنسلینگ هدفون رو روشن کردم تا صدای گروه های دیگه رو نشنوم.
اتاق تدوین خیلی شلوغ بود برای همین خود رو با نگاهم توی مانیتور گنجاندم.
ور رفتن با تصویر و گوش دادن به صدا کلافه ام کرده بود.
هدفون باعث میشد کله ام داغ تر شود.
با خودم گفتم فقط برای یک لحظه از سرم برمیدارمش.
وقتی برداشتم همه جا ساکت بود.
سرم را از روی مانیتور چرخواندم هیچ کس نبود.
تعجب کردم.
انگشتم را روی موبایل کشیدم.
اذان را گفته بودند.
پنجره ها هم خاموش شده بودند...
...شاید اگر زود تر میفهمیدم، نون را با پنیر میخوردم.
