یه نقاش واقعی اونیه که حتی اگه همچین میزی داشته باشه بازم روی زمین می‌شینه

پیداش کردم. و دیدم. به هفت روش سامورایی ازفیلم خوردم. یعنی الان این طوریم که برگام. نه جزیره‌ی شاتر، نه پرستیژ نولان، نه اینسپشن، نه سیلو، نه ممنتو، نه ماهیت، نه... اصلا هیچی، به پاش نمی‌رسه. نمی‌تونم توضیح بدم اسپویل می‌شه. با این که از شاهکاراییه که به سختی گیر میاد، ولی حتما پیداش کنید و ببینید. آلزایمر بگیرید یادتون نمیره چی‌می‌شه...

عه این ک باز نمی‌شه😂😭 کلا هرچی دیشب با لبتاب فرستادم باز نمی‌شه... برسم یه جا دوباره میفرستم. خیلی خوب بود 👇🏻👇🏻👇🏻درست شد

به این می‌گن شاهکار

شخصیت پردازی برام ساده ترین بخش نویسندگی بود. تا این که بهم تکلیف شد😞 واقعا چرا وقتی بهت می‌گن یه کاری رو انجام بده دیگه نمی‌تونی؟

#پاره_متن او در حالی که از پنجره‌ی اتوبوس به بیرون نگاه می‌کرد: «نگاه کن! ببین چقدر زیباست...» من درحالی که با چشمان بسته به آهنگ گوش می‌دادم:«فکر کن! چون این گونه نیست»

تا الان ۴ تا داستان برای خاتم نوشتم و از هیچ کدومشون خوشم نیومده. الانم وقتی برسم خونه، اگه شام نخورم و مستقیم بشینم پاش کم تر از دو ساعت وقت دارم. تازه کارام جدیدا کند پیش میره. نمی‌دوم چرا پردازنده های مغزم انقدر کند شدن. از بعد جنگ کلا نمی‌تونم مثل قبل باشم.

کتاب سیاه دل دیگه برام کتاب نیست. سارق زمانه... هر بار که لاشو باز می‌کنم و کلمات ریز که ردیف شدن رو می‌بینم... دیگه نمی‌فهمم اینور چی‌می‌گذره. مگی، مورتیمر، انگشت خاکی، کاپریکورن، ملکه‌ی تاریکی، سیاه‌دل، پری ها و کوتوله ها... و سیاه باف. نمی‌دونم چرا با این که تک به تک کلماتش رو حفظ شدم، وقتی که میبینمش، می‌رم سمتش. انگار اولین باره که چشمم می‌خوره به سه تا کتاب قطور، یکی به رنگ قرمز یکی به رنگ طوسی و یکی مشکی... حتی وقتی بهش فکر می‌کنم توش غرق می‌شم