#پاره_متن تلخ بود. تحمل تلخی سخت تر. فجان نمی‌دانست چرا کسی از قهوه نمی‌خورد. قهوه سرد و شد. لااقل یکی بیاید و قهوه را خالی کند. فنجان نمی‌دانست تلخی انتظار، سرد می‌شود، ولی خالی نه...

به خاطر داستانی که باید می‌نوشتم سری به لندن زدم. ایستگاه کینگز کراس و خیابان اسکاتلند یارد. همان طور است که باید می‌بود، دست نخورده برای نویسنده ای دیگر. این بار قرار نیست جادو را به این کوچه بیاورم. قرار است جادو را از دل این کوچه ها بیرون بکشم.

قم که بودم، سعی می‌کردم با زجه های آهنگ متال خودم رو بیدار نگه دارم. مخصوصا توی اتوبوس. اولاش خیلی جواب می‌داد. ولی الان دیگه می‌تونم نشنومشون. البته خیلی خوبه‌. هدفون رد گوشت باشه و تو بتونی نشنوی.

دلتنگ او نبود. دلتنگ ابهامی که با خود می‌آورد هم نبود. او فقط دلتنگ بود.

این شکلی بود که، شروع کردم به پیانو زدن

با این که معتقدم بهترین شعرها رو ایرانی ها دارن، ولی حسی که آهنگای فرانسوی دارن... اصلا مهم نیست چی بگن. کلا زبان فرانسوی رو دوست دارم. انقدرکه از دیدن گذارش خبریاشونم می‌تونم لذت ببرم

بعد ازت می‌پرسن چرا عاشق شخصیت های روانی می‌شی