قم که بودم، سعی می‌کردم با زجه های آهنگ متال خودم رو بیدار نگه دارم. مخصوصا توی اتوبوس. اولاش خیلی جواب می‌داد. ولی الان دیگه می‌تونم نشنومشون. البته خیلی خوبه‌. هدفون رد گوشت باشه و تو بتونی نشنوی.

دلتنگ او نبود. دلتنگ ابهامی که با خود می‌آورد هم نبود. او فقط دلتنگ بود.

این شکلی بود که، شروع کردم به پیانو زدن

با این که معتقدم بهترین شعرها رو ایرانی ها دارن، ولی حسی که آهنگای فرانسوی دارن... اصلا مهم نیست چی بگن. کلا زبان فرانسوی رو دوست دارم. انقدرکه از دیدن گذارش خبریاشونم می‌تونم لذت ببرم

بعد ازت می‌پرسن چرا عاشق شخصیت های روانی می‌شی