من، کتاب، بنجامین

دیشب با چند نفر رفته بودیم کافه. تمام گارسون‌هاشون لبخند داشتن. اما یکیشون واقعا لبخند روی چهرش داشت. وقتی می‌دیدمش درکش نمی‌کردم. چون لبخندش نمادین نبود. با تمام وجودش لبخند می‌زد. و لبخند از روی چهرش محو نمی‌شد. وقتی می‌دیدمش دیوونه می‌شدم. که چرا یه آدم می‌تونه انقدر شاد باشه. بهش حسادت هم می‌کردم. چون روز داغونی داشتم. ایکاش ازش می‌پرسیدم. چی انقدر شاد نگهش می‌داره. این رو توی کافه به بچه‌ها هم گفتم. یکی شون آخرش کفت تو ام که چشم دیدن لبخند نداری😂 البته من می‌تونم لبخند رو ببینم ولی این که طرف به کجا وصل بود برام عجیبه.

#پاراه_متن شب از صدای گریه ام بیدار شد اما او، خودش را به خواب زده است

ویوی اتاق من: 😂

چند وقته که خاطرات رو می‌نویسم ولی نمی‌فرستم. چون که... نمی‌دونم چرا.

پاهام داره یخ می‌زنه بدنم داره می‌سوزه خون اصلا تو پاهام در جریان نیست! رنگش از گچ سفید تره. هرکاری ام می‌کنم گرم نمی‌شن😭

آخرین سفر تابستون

#پاره_متن روی دریاچه ای از غم هایم موج سواری می‌کرد. نمی‌دانست نسیمی که موج را می‌آورد، طوفانی می‌شود از نفرت.

قرار بود امروز جزوه مدرنیته رو بنویسم. چک نویس های سر کلاسم رو قم جا گذاشتم😭😩

چرا ویدیو کال های ایتا دیلی دارن😂😂😂