کرم کتاب دوباره رو یه بنده خدایی به نام آقای فرگوسن کراش زد. این دفعه هم مانهوا نبود، داستان جنایی بود. یعنی اصلا امکان نداشت شخص مورد نظر اشراف زاده از آب در بیاید. اصلا لباس هایش پاره پوره بود و در کشتی از همه فقیر تر بود.(داستان تو سفر دریایی بود) کرم کتاب از خوشحالی درپوست خود نمیگنجید زیرا این دفعه مطمئن بود که این شخص قاتل هم نیست و تازه شخص پروفسور یا دکتر یا کلا کارهای نبود، اصلا دانشگاه نرفته بود. این دفعه کرم کتاب مطمئن بود که دیگر پول پرست نیست. حتی یک پیرزن پولدار در کشتی هم او را به خاطر مقام پایین و فقرش تحقیر میکرد....
تا اینکه ناگهان بعد از دعوا با همان پیرزن سر عقیدهش که همه مردم باهم برابرند با عصبانیت پیرزن را ترک کرد. پوآرو به سمت پیرزن آمد و گفت جوان گستاخیه، نه؟ البته خانوادگی همینطورن.
پیرزن هاج و واج نگاهش کرد و پوآرو ادامه داد:« نشناختینش؟ لرد دالیش جوان بود که بعد از ورودش به دانشگاه عقاید عدالت طلبی پیدا کرد و الان داشت با لباس مبدل و اسم جعلی سفر میکرد. عکسشو تو روزنامه ها دیدم.
و کرم کتاب دوباره افسردگی گرفت که چرا؟ چرا او نمیتواند روی یک انسان معمولی کراش بزند؟😭😂
(ولی انصافا سر این خیلی تعجب کردم خودم. یارو لباساش پاره پوره بودن. اصلا از نظام طبقاتی و اشراف زاده ها و هر چی که اشراف زاده ها دوست داشتن بدش میومد.اصلا هیچ جوره نباید اشراف زاده میشد😂)
#کرم_کتاب
~~~
جررر🤣🤣🤣😂
ولی ویدار به کرم کتاب افتخار میکند چرا که نمیدانست ممکن است او اشرافزاده باشد و با این وجود رویش کراش زد.
ویدار فکر میکند کرم کتاب دارد به رستگاری میرسد😆
