(دارم ذوق مرگ میشم) از تعدادمون و کسایی که شرکت کردن

با هم دوثت شدیم دوثت😆🌚

100 بشیم میخوام یه داستان براتون بنویسم

به قول نِد توی کتاب ماه بر فراز مانیفست، زنده باد شب...)

آمارو دیدم قلبم یهو وایساد خوش اومدیدددیجتبمر

خب خب بر خلاف انتظارم خیلی از جاهای مختلف استقبال شد و من ممنونم! ولی دیگه بس، مرسی که شرکت کردید اما دیگه نمی‌ذارمتونن

روزهای سوخته و فرسوده بی من، با من غریبی می کنند. روزهای بی من به ساعت خوابیده، به چای یخ زده، به چشمان هزاران سال خواب ندیده می ماند. روزهای بدون من خاکستری ست. روزهای بدون من را میتوانم تحمل کنم اما... روزهای بدون تو را هیچوقت. _پناهگاه

یه قرنی شدنت مبارک گیلیلیلی

یکو می‌شناختم که تنهایی رو دوست داشت. ازش لذت می‌برد و باهاش حال می‌کرد(لعنتی چقدر تو اون مدت کم باهاش خاطره ساختم اه) ولی می‌خوام بگم اون نمی‌دونست تنهایی چیه. هیچکس تنهایی رو دوست نداره حتی درونگرا ترین آدما. تنهایی بغض میاره، و اشکایی که نمی‌تونن ببارن. تون‌نمی‌دونست تنهایی چیه وقتی دوستی داشت که باهاس می‌رفت بیرون. منم دوست دارم‌، پس شاید منم نمی‌دونم دقیقا تنهایی چیه ولی اونقدری ازش چشیدم که بگم افتضاحه. تو کتاب ماهی‌ها پرواز می‌کنند می‌گفت تنها بودن با تنهایی فرق داره. تنها بودن یعنی کشی دور و ورت نباشه، مثلا تو خونه تنها باشی‌. ولی تنهایی یعنی کسی رو نداشته باشی، یعنی حتی تو جنع هم تنها باشی. دقیق یادم نیماد البته فکر کنم همین بود.

به هرحال تنهایی افتضاحه. دوست پیدا کردن هم افتضاحه. فکر کنم آتنا راست می‌گفت، اینکه کسی رو اونقدر دوست داشته باشی نقطه ضعفه.

میگن وقتی غمگینی نخواب، خاطره اون غم تا آخر تو ذهنت حک می‌شه. دروغ میگن، خوابیدن برای درد من تنها درمون بود این آهنگ بود که بدبختم می‌کرد. اشکایی که نمی‌ریختن پایین رو آهنگ پایین ریخت، آهنگ گوش ندید بیچاره می‌شید.