به قول نِد توی کتاب ماه بر فراز مانیفست، زنده باد شب...)

دخترا حواستون باشه غش کردید آسیب زیادی نبینید...

ویل و وین، دوقلوهای فارلند!

خودتون قضاوت کنید دیگه من ساکت میشم..‌

اگه تا قبل این دووم آورده بودم الان رسما از دست میرم

دخترمممسچسمچش😭😭😭 اینو بذارید کنار اسپایک چشنسپسنشپمشپشگسپ

خورشید ، اونایی که بهشون میبالی پشت سرت میگن این خیلی خودشو میگیره.

Really?

ساعت دو و ده دقیقه‌ست و بزرگترین آرزوی من قراره این باشه. که یه روزی اونقدر خوب بنویسم که مثل بکمن بشم. که یه روزی نویسنده مورد علاقه‌ یکی بشم، وقتی مردم یکی بگه حیف شد مرد و همونجور که بکمن در تمام طول بعد از آشنایی باهاش تا الان منو نجات داد منم نجاتش بدم. شخصیت‌هام و کاراشون باعث بشن اون اشک بریزه، که یکی درک بشه. سر جاش بشینه ولی با شخصیتای من عاشق بشه، حس کنه و خورد بشه. نمی‌دونم به این آرزو می‌رسم یا نه ولی من که این همه آرزو کردم، اینم روش.

داشتم تو خاکستر زرد چرخ می‌زدم، و واقعا حس می‌کنم ممکنه یه روزی انقدر درد بهم وارد بشه که نوشته‌های منم اندازه جناب برهان عمیق بشه. یه جور آرزوی کوچولو...؟ یا هدف؟ شایدم یه پیش‌بینی. هر چی که هست عجیبه