حتی نگاه خیلی از مردم به پسرانی که حتی دزدی نمی‌کردند و فقط زندگی را با تَکَدی‌گری می‌گذارندند، تغییر کرد. همیشه همینه. خیلیا قربانی افراد دیگه میشن.💔 #کرم_کتاب ~~~ 😭😭💔

《اون مال منه هرناندز، بکش عقب.》 پیتر اومددددددد؟؟؟؟؟ #کرم_کتاب ~~~ بلیییی

آخرین چیزی که اسپایک به آن فکر کرد《لعنتی لو رفتیم》بود و پس از آن سیاهی بر او چیره شد. پارت بعد باید اشکمونو دربیاره فکر کنم. #کرم_کتاب ~~~ به خاطر همین نمی‌نویسم،‌منتظرم حالم خیلی بد باشه_

*و شب باشه*

ولی آخه پیتر متنفری ازش اوکی. چه‌کار کوین بدبخت داری انقدر برات مادری کرده. انقدر خانم، کدبانو آخه گناه نداره😂 #کرم_کتاب ~~~ نگید اینجوری وای🤣🤣🤣💔

https://eitaa.com/Nummer_ett/17436 آه... ویدار..... دیگه خودت میدونی چی میخوام بگم #هیچکس ~~~ می‌دونم، شاهکارن🙏

https://eitaa.com/Nummer_ett/17457 چجوری جمله جمله اشو بنویسم ذوق کنم؟ مثلا 《واسه یه لشکر خسته غذا بیار. اینجا کسی سیرمونی نداره.》😭😭😭✨✨✨ کوین واقعا شبیه خانومای خونه شده🤣🤣🤣✨✨✨ یا کوین برای چاد آب ریخت و پاسخ داد:《به خاطر چاده نه تو.》 من غش😍😍😍✨✨✨ کوین اخم کرد:《بلکی کیه؟》 اسپایک با دهان پر گفت:《منم. گفتی پیتر رو کجا میشه پیدا کرد؟ هیچ دلیل خاصی نداره. واقعا هیچ دلیل نداره. فقط اینکه من عاشق این فضام. عاشق این مکالمه ام. و با تک تک بندها، جملات، کلمات، حروف، غرق در لذت میشم. #litlte_M ~~~ سپگسپسگثپ‌ می‌فهمم😭😭😭😭😭❤️❤️✨✨

اگه سر یکی از دزدی‌هاش ببینتم بهتره، اونجوری نمی‌تونه کتکم بزنه میپیمیدزمبدبمبپبخ اونقدرام مطمئن نباش! 《بی خیال، من سگ جونم، هیچ اتفاقی واسم نمیوفته.》 قلبم شکست 🥲🥀 ما باید بدونیم سلاخ خونه کجاست؟ اگه نه که هیچی اگه آره بگو تا برم پارتای قبلی رو دوباره بخونم احتمالا یادم رفته... #little_M ~~~ 😭😭 نه جدیده نمی‌خواد بخونی

https://eitaa.com/Nummer_ett/17459 من چند شبه خواب ندارم🌝 #little_M ~~~ چر_؟

اگه داگلاس بابای اسپایکو هم بزرگ کرده یه جورایی مثل بابابزرگ اسپایکه پس دیگه باید پیر شده باشه... #little_M ~~~ اره حدودا شصت؟ یه همچین چیزی

بقیه‌ش واسه بعد_

این چیزی نیست که داگلاس همیشه به یادش بیافتد. اما گاهی اوقات سد ذهن، دوام نمی‌آورد و جریان سیال افکار یورش می‌آوردند. پس داگلاس به یاد آورد، زمانی را که مانند پسرانش از دست پلیس‌ها فرار می‌کرد و دستان لاغرش را در جیب مردم می‌سراند. روزی را که با پدر پیرش زندگی می‌کرد. پسری با صورت کثیف و سیاه و موهای آشفته قهوه‌ای تیره، لباس‌های ژنده و چند نان کپک زده در دست وارد یک خانه شد. البته نمی‌شد نام خانه به آنجا داد، دیوارهایش بیشتر از چوب، از گونی پوشیده شده بودند، سقفش نصفه بود و موش‌ها از قبل اعلام مالکیت بر آن کرده بودند. وارد خانه شد، چند پسر بیمار یا ضعیف گوشه و کنار‌های خانه نشسته بودند و پیرمردی رنجور درون چند پارچه به خواب رفته بود. صدایی از گوشه‌ها گفت:《اریک؟ برامون غذا آوردی؟》 اریک به سمت برادر کوچک‌ترش نگاهی انداخت، دست و پای لاغرش به چوبی در پارچه‌های لباسش می‌مانستند. رنگ به رخسار نداشت و انتظار و امید در چشمانش قلب را بیش از هرچیزی می‌سوزاند. اریک نان‌ها را محکم‌تر گرفت و پشتش قایم کرد:《من... الان میرم دنبالش می‌گردم.》 سعی کرد اشک نریزد. پسر دیگری هم سن و سال خودش از روی زمین بلند شد و با چشمان سرسخت گفت:《تو غذا داری اریک.》 اریک نان را با انگشتانش نوازش کرد:《این برای داگلاسه.》 پسر چهره در هم کشید:《اون تازه غذا خورده.》 اریک چشمانش را بست و آرام گفت:《چطور می‌تونی اینو بگی؟ اون مریضه اِم.》 پسری که ظاهرا نامش اِم بود گفت:《پس چه فرقی داره اگه چیزی نخوره؟ اونکه آخرش می‌میره.》