https://eitaa.com/Nummer_ett/17943 ویدار، من قلم دستم نمیگیرم. من تا حد ممکن نمینویسم. چون من از نوشتن خجالت میکشم، تمرینی هم نمیکنم. وقتی میخام بنویسم از کمالگرایی خفه میشم، موقع فرستادنش هزار بار چک میکنم و همیشه پشیمون میشم. حتی هشتگ نمیزنم.و حتی با این حال گاهی مغرور میشم،حتی با اینکه نمیتونم مثل آدم بنویسم.
تو داری ادامه میدی. تو مینویسی تمرین میکنی، فرو میپاشی و دوباره مینویسی. توی کانالی که ۳۷۰تایی عه میفرستی و واقعا تلاش میکنی.اگه این همون قهرمان بودن نیست دیگه نمیدونم قهرمانی چیه
#فویو
~~~
چون نوشتن زندگی من چون اگه ننویسم نمیدونم چیکار کنم، نشوتن چسب منه تا تیکه هامو به هم بچسبونم، چون نوشتن تنها راه نجاتم از این زندگیه نوشتن تنها جاییه که میتونم بهش فرار کنم، من با نوشتن فقط زندگی خودمو نجات میدم، یه قهرمان بقیه رو نا امید نمیکنه، یه قهرمان پیش بقیه اضافه نیست یه قهرمان... یه قهرمان به بقسه به خاطر محبوبیتشون حسودی نمیکنه اگه بخوام نقشمو بگم میتونم بگم من کسیم که میتونست قهرمان بشه ولی انقدر فشار روش زیاد بود که رفت سمت شرارت اما هر روز داره میجنگه تا بهش تبدیل نشه.
و مگه اصلا اهمیتی داری؟ چه فایده داره واسه بقیه قهرمان بودن وقتی نتونی زندگی خودتو نجات بدی؟
