البته مطمئن نیستم

وای بچه‌های فامیل دارن روانمو نابود می‌کنن

حرکتی که دوست دارم با همه‌شون کنم:

وای تریلر دوم دومز دی🛐🛐🛐🛐 کنار تیمو نشسته بودم داشتیم می‌دیدیم و دلم می‌خواست روش اکلیل بالا بیارم کنارش اوردوز کنم وای

بعدم شروع کردم اسپایدرمن برند نیو دی ببینممم متاسفانه مهمونی ناگهانی باعث شد نتونم زیاد ببینم ولی وایپسنسپسن (کیفیت پرده‌ست)

نمیدونم بگم جالبه بگم دردناکه یا چی ولی خاصیت مرگه که بعد این همه سال هنوزم وقتی اسمی ازش به میان اومد چشمای بقیه پر اشک شد آدم هیچوقت از دلتنگی دست نمی‌کشه مگه نه؟

ولی می‌دونید یادتونه گفتم می‌ترسم و عذاب می‌کشم وقتی می‌بینم بدون من هم بقیه به زندگیشون ادامه میدن و خوشحالن؟ الان پیتر پارکر همچین حالی بود و انقدر عمیق درکش کردم که قلبم شرحه شرحه شد. می‌نشست و می‌دید چجوری ند و ام‌جی خوشحالن و بدون اون به زندگیشون ادامه میدن. انگار بود و نبودش هیچ فرقی نکنه. و فقط وای

در عجبم، آدمی چگونه پس از این چنین غم‌ها و مصیبت‌ها به زندگی ادامه می‌دهد؟ چگونه نفس می‌کشد و می‌خندد؟ قلبش چگونه پس از این‌گونه شکستن به تپیدن ادامه می‌دهد؟ نمی‌دانم و می‌ترسم از روزی که پاسخش را بیابم.

حیف نمی‌شه عکس بفرستم، الان میتونم راه برم داد بزنم اینو می‌بینی؟ *اشاره به زیر چشم* الان میتونم بکشمت. اشتباهی دستم خورد به سرمه بعد مالیده شد زیر چشمم🤣 الان شبیه پاندام🤣 حداقل ووید زیر چشماش قرمز بود واسهمن مشکیه😂بخوام دقیق بگم فردی رو تصور کنید که یک هفته‌س نخوابیده و الان اختلالات روانی داره، من الان اون شکلیم🤣🤣

یاد یکی از دوستای قدیمم افتادم زیر چشماشو خیلیییییییی محو سایه قرمز می‌کشید انگار که گریه کرده یه همچین چیزی شاید کار دیوانه‌واری به نظر بیاد ولی اون لعنتی خوشگل می‌شد😂

البته بگم، کارشم بلد بود