فکر کنم مازوخیسم دارم این حجم از عذاب شخصی و تکرار اشتباهات در حالی که از نتیجه با خبری طبیعی نیست

چند روزه مدام تو ذهتم فریاد می‌زنم: تو فکر می‌کنی این یه بازیه؟؟ با یه لحن عصبانی و درمونده (معمولا این جمله های رندوم که از ذهنم بیرون هم نمیرن آخرش یه دیالوگ میشن) مردم رو آهنگ قفلی می‌زنن من رو جمله‌های بی سر و ته

یا مثلا: من بی نهایتم! I Am Eternality!

اوسکول پرنده نیست ذهن منه

مطمئنم اشتباه نوشتم ولی مهم نیست شماها فکر می کنید این یه بازیههه؟؟؟

شاید اگر ستارگان را داشتیم، تمنای ماه را نمی‌کردیم.

املت رو درشو تخته کرد رف_

لطفا برگردیم به روزایی که سین اینجا تا هشتاد نفر می رفت مرسیممنون

این جمله چرا انقدر آشناس

وای

مطمئنم این یه جای دیگه بود