رفت یه گوشه تنها

یه ادیتم دارم🤡

ادیته چون قشنگه چیزی نمیگم_

اخه راست بود

غیر شیپ کردنش که قبول ندارم🤣 برندا حتی به مینهو هم اعتماد نکرد خودش عین چی دوید_

واکنش مینهو که سرپرست دونده ها بود😂

بعد تو ادیته یه دورم ترزا و نیوتو شیپ میکرد🤣🤣🤣🤣🤣🤣

د اخه یکی میزاشتی توماس این همه زحمت کشید🤣

افکار سمی دارن ملت

نیمه‌های شب بود که دستی اسپایک را تکان داد و بیدارش کرد، بدنش روی صندلی بدفرم انتظار کرخت و خشک شده بود. آرام چشمانش را باز کرد و به چشمان خون گرفته و سر طاس روبه‌رویش خیره شد. چشمانش را دوباره بست و پشتش را به او کرد:《راج》 راج کمرش را صاف کرد و دستانش را داخل جیب‌هایش فرو برد:《سر و کله‌ش پیدا شد.》 اسپایک دوباره چشمانش را باز کرد:《کجا؟》 راج آه کشید:《به نظرم بی خیال شو اسپایک... اون همینجوریشم داره می‌میره.》 اسپایک سر جایش بلند شد و نشست:《گفتم کجاست؟》 راج تسلیم شد:《می‌برمت پیشش.》 در سرما و تاریکی شب، دو نفر که هردو خیابان‌ها را خانه خودشان می‌دانستند راه می‌رفتند. آنها آنقدر در کوچه‌ها و خیابان‌ها پیش رفتند که به جایی در شهر رسیدند، جایی که خانه‌ها کم‌کم خراب‌ و متروکه‌ می‌شدند و آدم‌ها کم‌جمعیت تر. راج جلوی یکی از خرابه‌ها ایستاد و گفت:《اینجاست.》 اسپایک دستانش را از جیبش درآورد:《تفنگت》 راج بدون آنکه چشمش را از خرابه بگیرد گفت:《تفنگ ندارم.》 اسپایک بی‌صبرانه و با بدخلقی به او خیره شد:《خب چاقوتو بده.》 راج کمی نگاهش کرد و سپس با اکراه چاقویی از جیب پشت شلوارش درآورد و به او داد. اسپایک چاقو را در دستش سبک و سنگین کرد و وارد خرابه شد. داخل خانهِ فرو ریخته، آتشی بر پا بود و پسران کوچک و جوان دورش دراز کشیده بودند، و گوشه خرابه نیز، پیرمرد مریض اهوالی دراز به دراز افتاده بود. نفس‌هایش صدای خس‌خس می‌دادند و پوستش سوخته بود. او همان داگلاس بود، و وقتی می‌گوییم تاریخ تکرار می‌شود یعنی همین. یعنی داگلاس جایی می‌میرد که سال‌ها پیش درش زندگی می‌کرد، جایی که پیرمردی به نام داگلاس در آن مرد.