شماره "۱"
No.51 د اوت سایدرز با موسیقی فیلم گات، ماشین، بهشت، آب گوشت، آب یخ، دوقلوهای کوچولو، جولز و جولی و
No.52
باشگاه و بوبو بودن، بچههای کوچیک، تیم؟، د اوت سایدرز، آمبرلا آکادمی، سردرد، مسجد، نسکافه، زندگی حشره، تیمو، وان دایرکشن، هم سلیقه، دوثت، حس جاودانگی.
شماره "۱"
به قول نِد توی کتاب ماه بر فراز مانیفست، زنده باد شب...)
"شب بخیر ارواح و گریسرها"
https://eitaa.com/whatthehell_16/943
راستش رو بگم من هیچوقت نتونستم حرفای تاثیرگذار بگم، یا با کلمات چیز خاصی خلق کنم...
*خاکتوسرت ایگدراسیل تو دنیای واقعی که داغونی تو مجازیم نمیتونی عین آدم حرف بزنینینببنب*
من هیچی از نوشتن نمیدونم واقعا،
اما
د دنیا از من یکی کمالگراتر ندیده!
نمیدونی من چقدرررررر با کوچکترین جزئیات تو کارهای بیاهمیت خودم رو آزار میدم که.
دوستام همیشه میگن میتونم خیلی کارا کنم یا تو فلان چیز خوبم ولی من هیچوقت پیش رو نگرفتم.
چون فکر میکنم کافی نیستم (خب از حق نگذریم واقعا محدودیت دارم، خیلی زیاد)
ولی در کل من علاوه بر کمالگرایی واقعا زیاد و غیرقابل کنترل، جدا کمبود اعتماد به نفسم دار_ شاید این مورد تو مجازی معلوم نشه ولی من تاحالا یه بارم نشده از کارم راضی باشم یا ازش تعریف کنم چون به نظر خودم پر مشکله.
این کمالگرایی در من نهادینه شده و این وقتی جدیتر میشه که من مامانم هم کمالگراس، و ما وقتی باهم یه کاری میکنیم تهش انقدررررر جزئیات ریز رو دست کاری میکنم که جونمون در میاد.
در کل عالم و آدمی که واقعا من رو میشناسن میدونن خیلی زیاد کمالگرام و تاحدی اعتماد به نفس ندارم.
ولی خیلی سعی میکنم کنترلشون کنم...
مثلا من حتی کلمات سادهای هم که به بقیه پیام میدم بارها بهش فکر میکنم که کاش نمیفرستادم، کاش بهترش میکردم، کاش اینطوری نمیگفتم و و و
در کل خیلی تلاش میکنم کنترلش کنم ولی از من میخوای میشه کمش کرد، ولی هیچوقت از بین نخواهد رفت. باید دلو بزنی به دریا
در کل این همه چرت و پرت گفتم که بگم نیاز نیست عالی باشی.
هیچکس عالی نیست.
گفتم من نمیتونم تو نویسندگی نظری بدم چون حقیقتا هیچگونه سررشتهای ندارم.
ولی تو کارایی که بلدم هم همینه
همیشه از تو عالیتر هست
همیشه بعدا ایدههای بهتر به سرت میزنه
ولی مهم خودتی نه؟