جهان من به اندازه جنگجویی که در سرش تنها فکر جاودانگی خاک و عشق وطن می‌پروراند، کوچک است. جهان من همانقدر است که قطره‌های سرخ جاری بر خاک هستند. جهان من همانقدر کوچک است که سقف آرزوهای یک کودک یتیم شده کوچک است...

گویند جهان با دو دست شروع شد، دستی که می‌نوشت و دستی که می‌کِشید. دستی که سرنوشت‌ها را بر سنگ حک می‌کرد و افکار را در سر جای می‌نهاد، و دستی که چهره معشوق را بر قلب عاشق خطاطی می‌کرد.

نمی‌دانم ناگهان چه شد، به خود که آمدم دیدم از شدت درد بر روی شانه‌ها و رنج ناگفته در گلویم دست به قلم شده‌ام و پرِ زندگی به قطره قطره جوهر وجود می‌زنم. نمی‌دانم چه شد، فقط آنکه من ماندم و قلم و تمام کلماتی که در طول تاریخ ساخته شده‌اند.

اگر شبی در گوش تو نغمه عشق نخواندم بدان زندگی لب‌هایم را بریکدیگر دوخته است.

هوففففففف نمیدونم یهو چی شد داشتم تو سیو مسیج می‌گشتم و پیامای قدیمی می‌خوندم که خوردم به یه نوشته قدیمی و کلمه بود که ازم بیرون می‌زد_

https://eitaa.com/whatthehell_16/1103 فقط می‌تونم کاپشن سیاه بپوشم و کنار بایستم و باهات شعر "ما خرسیم خرس‌های بیورن استاد" رو بخونم چون مردم این شهر اینجوری باهاش کنار میان. فقط می‌تونم بدون یه کلمه کنارت بایستم و ظرف بشورم، می‌تونم سیگارت رو روشن کنم و مطمئن باشم داخل تفنگت خالیه و دستت به قفل قفسه نمیرسه که تفنگ رو بر داری و بری جنگل. این تمام کاریه که می‌تونم بکنم. و می‌تونم قهوه‌ت رو پر کنم.

Welcome to my world. man