اهم اهم به مناسبت اینکه اعضای کشتی از فقط خودم به چهارصد نفر تبدیل شدم تقدیمی داریم! -این تقدیم هم برای خدمه کشتی هست هم برای صاحبان کشتی⛵️🌊 -صاحبان کشتی لطف کنن و این پیام رو به دکل کشتیشون متصل کنن(فوروارد کنید )📜⚓️ -و نام و نشانیشون رو به کابین خلبان ارسال کنن 🗺📨 -و منتظر دریافت یک کشتی یا یک استایل یا… باشن + گنجی که در آخر این مسیر پیدا میکنند

هعی خسته‌ام هم ذهنی هم روحی هم جسمی

بچه‌ها حسادت بدترین حسیه که می‌تونید پیدا کنید. من الان حس حسادت دارم، حس نادیده گرفته شدن، حس تکراری بودن، حس کم بودن...

نمی‌گم دلتون برام بسوزه یا توجه بخرم فقط میگم تا خودمو خالی کنم...

🎀🐺✨ گـرگ تقدیم به ویدار نویسنده @Nummer_ett @naajjvvaa از طرف

خیلی ممنونمممم من عاشق گرگمم، خیلی هم بابت اون نویسنده بعد از اسمم ذوق کردممم

هورااااا چه عکسای قشنگیی چه ماموریت خفنییی من همیشه از آتلانتیس و اون مرموز بودتش خوشم میومد خیلی ممنونم ناخدااا

ایگییی دوران پلانگتون پرونی سر اومده بزن بریم سراغ آتلانتیسس

وینسل تا یک هفته پس از اعلام نتایج کنکور با همه قهر کرده بود، از پروفسور گرفته تا غذاها و فروشگاه، تنها چیز‌هایی که مشکلی باهاشان نداشت لیلیث و کتاب‌ها بودند. خودش را در اتاق حبس کرده بود و مدام به چه می‌شد ها فکر می‌کرد، پروفسور هم آنقدر غصه می‌خورد که حتی مسائل فیزیک هم آرامش نمی‌کردند. وینسل در سه دانشگاه قبول شده بود، دوتا از آن آزاد بودند و پول زیادی می‌خواستند و دیگری باید یک نفر انصراف می‌داد تا وینسل به آن دانشگاه می‌رفت. چقدر احتمال داشت یک نفر از آن دانشگاه آن‌ هم در آن رشته انصراف دهد؟ وینسل نه می‌توانست پروفسور را مجبور کند تمام زندگی‌اش را بدهد برای دانشگاه آزاد و نه می‌خواست. به فکر کنکورِ دوباره هم که می‌افتاد تن و بدنش می‌لرزید و فورا فکرش را تغییر می‌داد. پس باید چه می‌کرد؟ درون همان فروشگاه کار می‌کرد و کار می‌کرد و کار می‌کرد؟ بعدش چه؟ شاید باید بی‌خیال هدفش می‌شد و پزشگی را از سر بیرون می‌کرد. لیلیث مدام به او می‌گفت نباید امیدش را از دست بدهد چون ممکن است هر لحظه دانشجویی انصراف بدهد و با رخ دادن معجزه راه او برای رسیدن به هدفش باز شود، اما وینسل آنقدر خوش‌خیال نبود. فقط می‌توانست میان کتاب‌ها و کاغذها دراز بکشد و موسیقی آرامی را بگذارد و با لیلیث حرف بزند. حتی یک لحظه هم طاقت هیچ‌کاری نکردن نداشت چرا که به مخض آرام گرفتن، مغزش شروع به تشویش افکار و احساساتش می‌کرد.