یکچیزی که اخیرا خیلی بهش فکر میکنم و نمیدونم چقدر درسته یا نه ولی توی مغزم خودم خیلی درست و منطقیه ، در مورد آدمای خیلییی درسخون همیشه رتبه برتر و فلانه

من جزوشون نیستم بچها

میخوام در مورد اون دسته‌ی افراطی گونشون صحبت کنم😔🤣 چقدر مهمه انگار مثلا

دو نفر تو کلاسمونن که نمره هامون ۹۰ درصد مواقع مثل همه و یکم فرق میکنه تو بعضی درسا یکیش رتبه یک کلاسمونه یکیش رتبه ۳ بعد من اخیرا تو کلاس یکم توجه میکنم به رفتارا و کلا مدل این دوتا ، واقعا هزار تا ویژگی مشترک بینشون پیدا کردم که واقعا هیچکدومش تو من نیست

خیلی خلاصه و شاید رک بخوام بگم اینه که : تمرکزشون خیلی روی خودشونه نمیدونم میتونم به خودخواهی تعبیرش کنم یا نه ولی انگار هر اتفاقی ام تو این دنیا بیوفته اون درسی که میخوان اون لحظه بخونن از همههه چیز مهمتره

خودشونو تو هیچ مسئله ای دخالت نمیدن انگار فقط تو چیزایی دخالت میکنن که میدونن یه نفع یا سودی برای درس و آینده درسیشون داره مثلا اون طرف کلاس داد بیداد و بحث و هرچی باشه اینا کار به هیچی ندارن و هیچی نمیگن ، فقط توی اون فاز خودشونن

من اصلا نمیگم این خوبه یا بده به خودشون مربوطه این موضوع این واقعا درمورد همه ی درسخونا صدق نمیکنه (از جمله خودم) صرفا انگار لازمه که برای همیشه بهترین و تاپ ترین بودن همینجوری باشی که این موضوع بی تفاوت بودن نسبت به همه چیز به غیر از هدفت یکم ذاتیه بنظرم که تو من یکی که نیست

فقط وقتی خودمو جای اونا تصور کردم هیچوقت دلم نخواست اونجوری باشم

تعادل واقعا میتونه یکی از مهمترین چیزهای جهان باشه توی همه چیز توی همه چیز توی همه چیز نمیگم من متعادلم چون نیستم واقعا ولی صرفا همیشه تلاش میکنم همه چیزو به وقت خودش انجام بدم و ane یه موضوعو در نیارم

قراره بعدا پاکشون کنم فقط همینجوری خواستم چرت و پرتایی که خیلی بهشون فکر کردمو اینجام بگم

لُبّ کلام اینکه میتونی درسخون باشی بدون اینکه خرخون باشی .

قول میدم فردا (امروز ینی) قبل ۱۲ بخوابم و برنامه خوابمو درست کنم قول قول قول