عزیزکرده ی قلب، سلام. این‌روزها دیگه نیستی که بهت بگم چطور افکارم، ذره‌ذره‌ی روحم رو متلاشی می‌کنن و این نبودنت اوضاع رو برام نفس‌گیر تر کرده. خبرداری دختر، که چطور کل روز خودم رو سرگرم می‌کنم، از کنارِ تموم نالطافتی‌های زندگی و آدم‌هاش گذر می‌کنم اما همین که می‌رسه به شب و تنهایی و سکوت مرگ‌بارش، کم‌ میارم؟ می‌بینی که چطور قلبم پر می‌شه از درد؟ دردی که هرچقدر بیشتر اشک می‌ریزم، عمیق‌تر می‌شه. فکرکنم دردِ رفتنت قرار نیست هیچ‌وقت عادی بشه درست مثل نور امیدی که وجودت توی وجودم روشن کرد. میدونی عزیزک؟ اگه ازم بپرسن واقعا خوبی، میگم کنچانا، دارم بدون گرمای نگاهش دیوونه می‌شم.. حقیقتش روانی می‌شم وقتی به یاد می‌آرم چطور تموم حرف‌هایی که با درد و غمی عمیق نوشته شده بودن، نخونده از طرف مخاطب‌شون رها شدن. روحم متلاشی می‌شه وقتی می‌بینم کسی که زمزمه‌های شبونه‌ش، دوستت دارم بود، چطور به‌راحتی از کنارم گذر کرد. میدونی عزیزکم، من هنوز لا‌به‌لای اون دفتری که تمام صفحات‌ش کنده شده بودن، گیر کردم و بابت این‌که چطور سعی کردی همه‌چیزت رو و همه‌چیزم رو از زندگی‌هامون حذف کنی، دارم نابود می‌شم. قرار نیست غمت عادی بشه؟ یادمه یکی بود همش می‌گفت « بهم قول بده هیچ‌وقت تنهام نزاری » خوب نگاه کن عزیزکرده، الان کی اون‌یکی رو ترک کرده؟ یادمه ترس‌ت این بود زندگیم که من تغییر نکنم و سرد نشم. کدوممون حتی سعی نکرد جواب اون یکی رو بده؟ تو همونی بودی که هرچی سردی دید، بازم سعی کرد گرما ببخشه و آخه تهش چیشد؟ من خسته‌ات کردم یا تو از من و این خواستن و نتونستن و گول‌زدن خسته شدی؟ می‌بینی دخترِ رویای چشم عسلی؟ دارم از نبودت رنج می‌کشم و هیچ چاره‌ای نیست. دچارت شدم، اما هیچ درمانی نیست. به صدای خنده‌هات گوش می‌دم، آوایی که روزهای طولانی‌ای باعث می‌شد لبخندی بزنم عمیق‌تر از هر شوق و اشتیاقی، حالا تنها همدم گریه‌هام تو تنهایی شب‌هامه. عزیزک، قرار بود تو برام بدعادت بشی، ولی انگار من برات بدعادت شدم... - این من و زجر‌های بی‌پایان‌م؛ وقتی ماه در دل سیاهی شب، دلبری می‌کند. نوا..

بدم میاد ازت،تا پای تهوع گاهی میرسه زیر گلوم اما تردید باعث میشه دست نگه دارم،نمیدونم تا کی قراره کوه رو قلبم رو تحمل کنم.. میخوام سرت غر بزنم و بگم که چجوری عصبانی‌م میکنی،میخوام بگم چقدر نمیتونم تحملت کنم دلم میخواد سرت داد بزنم بهت مشت بکوبم افسوس افسوس که فقط بار رو به دوشم میکشم و تو هیچ وقت نخواهی فهمید که یک شبایی چطور اشک اوردی تو چشمام و بهمم ریختی هیچ وقت نمیفهمی چه طوفان هایی درونم راه انداختی. من خیلی سرت اذیت شدم از طرف خودم،اطرافیانم،و حتی خودت متاسفم که تو فقط کمی بداخلاقی های بی دلیل رو دیدی . . متاسفم که همچنان غمگینم‌ میکنی . . هیچ ظنی راجب کی دست کشیدنم ندارم وضعیتم به نازکی و سستی خونه‌ی عنکبوتاست‌ نمیدونم گره میزنم و محکم میشم یا پاره و گسیخته از این تردید و دودلی متنفرم اما از پشیمونی متنفر تر پس فعلا دندون رو جگر که نه،خنجر رو جگر پاره پاره مو تاب میارم... _حنا

آن روز در ماشین، وقتی «شبونه»ی شروین را برایم گذاشتی ، چیزی در قلبم فرو ریخت... همان‌جا، در آغوشت، دلم می‌خواست زمان بایستد،سرم روی شانه هایت بماند، دستانت مرا در آغوش گرفته باشد و برای چند دقیقه، دنیا دست از ترساندنمان بردارد... وقتی گرمای اشک‌هایت را روی موهایم احساس کردم ، قلبم مرد ... نه فقط برای اشک‌هایت؛ برای آنکه فهمیدم تو هم از رفتنِ این «ما» می‌ترسی... درست به مثل من. دلم می‌خواست سرت را در آغوش بگیرم و بگویم ،گریه نکن، من اینجام. اما خودم آن‌قدر شکسته بودم که فقط می‌توانستم تو را محکم‌تر در آغوشم نگه دارم... کاش می‌شد دستت را بگیرم و از تمام دنیا فرار کنیم؛ برویم جایی که فقط من باشم و تو، بی‌حرفِ آدم‌ها و بی‌فاصله‌ای میانمان. با این حال، هنوز یک تصویر را در قلبم نگه داشته‌ام؛ خانه‌ای که اسمش «خانه‌ی ما»ست... من در آشپزخانه، تو کنارمان، و نورمان در آغوشت. یک زندگی ساده، اما آن‌قدر عزیز که برای رسیدنش، تمام قلبم را بدهم. و اگر روزی دنیا آن‌طور که می‌خواستیم نشد، فقط این را یادت بماند؛ شاید کنارت نباشم اما جای تو در جان من است... من فقط تو را دوست نداشتم؛ من با تو، زندگی‌ای را دوست داشتم که هنوز فرصت نکرده بودیم زندگی‌اش کنیم. «هـِ» تو ، برای آنکه هر شب برایش دعا میکنم .

آخر رنج کجاست؟ آدم میتونه فراموش کنه یک موقع هایی وسط خیابون پاچیده؟ یا گوشه آشپزخونه یا هرجای خونه؟ مگه یک چیزایی از یاد آدم میره مگه لقمه نخورده و باز شده مامان گوشه سفره از جلو چشمات کنار میره؟ مگه چشم های بابا وقتی داشت تلاش می‌کرد نشون نده حال خرابی هاشو یادت میره مگه صدای گرفته شو از پشت گوشی فراموش میکنی؟ اگه از یادم نره دیگه چجوری زندگی کنم چجوری برگردم کاش یادم بره دست و پاهای ورم کرده رو یادم بره از ورم متنفرم، ورم از خون و درد یا رنج و غم دست های ورم کرده،پاهای ورم کرده جای ورم کرده و کبود سرم روی دست.. کی میدونه آخرین جای رنج کشیدن کجاست اونجایی که وقتی تنهایی نتیجه کنکور تو دیدی و خندیدی و گریه کردی گشتی و گشتی ولی کسی رو پیدا نکردی باهاش شریکش بشی؟ اونجایی که تا صبح مثل پتوست‌ کنج دیوار اتاق پیچیدی و دنبال یه آغوش گشتی؟ یا اونجایی که تا صبح از لرز و سرما و تشنگی از خواب پریدی و منتظر بودی؟ آدمیزاد عمیقا تنهاست،چرا تلاش میکنی خودت رو گول بزنی و بعضی وقتا فراموشش میکنی این رو از یاد نبر که تنهایی ایستادی مجبور نیستی زیر بغل بقیه رو بگیری و از تنهایی درشون بیاری یک‌چیزایی رو از یاد ببر و یک‌چیزایی رو نه اما خودت رو تو از یاد رفته ها نزار نباید یکهو ببینی مِه شدی از درون خالی و فرو ریخته با ظاهری بهم پیچیده. توی مِه فرو نرو عزیزم.. _حنا