ای کاش مثل آن شب دوباره برگردی... @gahvemigoli

💔

در میان هُرم تیغ‌ها و گدازه‌ی آفتاب، زمین از نفس افتاده بود. گویی تمام هستی مکث کرده بود، درست در همان لحظه‌ای که تاریخ، سکندری خورد و به زانو درآمد. آسمان نخل‌های سربریده را می‌نگریست، خیمه‌های نیمه‌سوخته را می‌نگریست، کودکی که تشنگی را در آغوش مرگ به خواب رفته بود. علقمه دیگر آیینه نبود؛ حرمله‌ای در آن سوی آب، تیر را به کمان گذاشته بود و کودک، گلویی داشت به نازکی یک ساقه‌ی خشکیده. اینجا قتلگاه است، جایی که حسین ماند و همه رفتند؛ حتی یارانش که پیشتر از او به بارگاه دوست رسیده بودند. تنها ماند، زیر این آفتاب بی‌رحم. خورشید قامت خمیده‌اش را نظاره می‌کرد، بر زخم‌های پیکرش بوسه می‌زد، اما هیچ مرهمی برای شکستنِ غریبانه‌ی ستون فقرات هستی نبود. ای حسین! ای وارثِ تنهایی تمام انبیا! فرشتگان بال‌هایشان را گسترانده‌اند تا مگر سایه‌ای بر پیکر زخمی تو بیفکنند، اما قلم تقدیر جز این رقم نخورده بود. شمر روی سینه‌ات نشسته بود، و عرش، زیر گام‌های نحس او لرزید. صدای شکستن استخوان‌های سینه‌ات را که شنید، فرشتگان بر خود گریستند. وقتی سر از بدن جدا می‌شد، جهان بوی سیب می‌داد. بوی غربت. بوی یک وداع طولانی. ★

…

گودال پر از ناله شد، از هجومِ نامردان تو مانده‌ای و غربتِ آخرین نفس‌هایت...!

غریبا ، وحیدا ، فریدا ..

.