حرفی بزن که عشق به هر واژه گل کند . . .

دلتنگی درد ِعجیبی‌ست؛ گویی خواهی مرد، اما نمیمیری . . .

رفت و غزلم چشم به راهش نگران شد ... دلشوره ی ما بود، دل آرام جهان شد در اوّل آسایش مان سقف فرو ریخت هنگام ثمر دادن مان بود خزان شد! زخمی به گل کهنه ی ما کاشت خداوند اینجا که رسیدیم همان زخم دهان شد آنگاه همان زخم، همان کوره ی کوچک، شد قلّه ی یک آه، مسیر فوران شد با ما که نمک گیر غزل بود چنین کرد با خلق ندانیم چه ها کرد و چنان شد ما حسرت دلتنگی و تنهایی عشقیم یعقوب پسر دید، زلیخا که جوان شد جان را به تمنّای لبش بردم و نگرفت گفتم بستان بوسه بده، گفت گران شد یک عمر به سودای لبش سوختم و آه روزی که لب آورد ببوسم رمضان شد! یک حافظ کهنه، دو سه تا عطر، گل سر رفت و همه ی دلخوشی ام یک چمدان شد با هر که نوشتیم چه ها کرد به ما گفت مصداق همان وای به حال دگران شد ... _حامد عسکری

هنگام ثمر دادنمان بود خزان شد . . .

چرا رفتی؟ چرا من بیقرارم؟

بگو یاعلی؛ برو تا نجف(:

از تو چه پنهان؛ عاشقت بودم . . .(:

حسین... حرم... چجوری دلت میاد نرم؟💔

من میگم خوبم، ولی تو باور نکن🚶‍♂

اصلا می‌شنوی این صدامو؟💔

رفتی مجال یک غم دیگر نداشتم جانی برای بوسه‌ی آخر نداشتم زانو زدم پس از تو به درگاه بی‌کسی دیگر توان این در و آن در نداشتم باور نکردی از همه خوب و بد جهان چیزی به جز خیال تو در سر نداشتم تلخی زیاد دیده‌ام از زندگی ولی جایی دلم شکست که باور نداشتم غافل کشی ز رستم دستان بعید بود من ترسی از جراحت خنجر نداشتم سربار هیچ‌کس نشدم در تمام عمر باری اگر زِ دوش کسی بر نداشتم لعنت به بخت تیره که دستان سرنوشت وقتی قفس گشود که من پر نداشتم

هرشب‌بایدمجنونت‌شم ...