کاش هیچ وقت اردیبهشت نمی‌شد . . .💔

در این خزانِ بی او، دل چون برگ رها شده در باد؛ سرگردانِ عطرِ بهاری‌ست که دیگر نمی‌وزد ...

کاش میتوانستم صدایت را ببوسم(:

از میان کلمات ناراحت‌ کننده‌ای که بر زبان و قلم می‌آید، ناراحت‌کننده‌ترینشان این است: کاش می‌شد...

او نیمه گمشده‌ام نبود، خودِ من بود در پیکری دیگر؛ امن، اندازه و آشنا:)

همیشه کنجِ خیالی نه بودنی، نه وصالی چگونه از تو بگویم که آرزوی محالی...

فقط حیدر امیرالمومنین است:)

خدایا؛ مارو تا عیدِ مولا زنده نگه دار ...

پوشیده چون جان می‌روی، اندر میان جانِ من سروِ خرامان منی، ای رونق بُستان من چون می‌روی، بی‌من مرو، ای جانِ جان، بی‌تن مرو وز چشم من بیرون مشو، ای مشعلهٔ تابان من هفت آسمان را بردرم، وز هفت دریا بگذرم چون دلبرانه بنگری، در جان سرگردان من تا آمدی اندر برم، شد کفر و ایمان چاکرم ای دیدنِ تو دین من، وی روی تو ایمان من بی‌پا و سر کردی مرا، بی‌خواب و خور کردی مرا در پیش یعقوب اندر آ، ای یوسف کنعان من از لطف تو چون جان شدم، وز خویش‌تن پنهان شدم ای هست تو پنهان شده، در هستی پنهان من گل جامه‌در از دست تو، وی چشم نرگس مست تو ای شاخه‌ها آبِست تو، وی باغ بی‌پایان من یک لحظه داغم می‌کشی، یک دم به باغم می‌کشی پیش چراغم می‌کشی، تا وا شود چشمان من ای جان پیش از جان‌ها، وی کان پیش از کان‌ها ای آنِ بیش از آن‌ها، ای آن من، ای آن من چون منزل ما خاک نیست، گر تن بریزد باک نیست اندیشه‌ام افلاک نیست، ای وصل تو کیوان من بر یاد روی ماه من، باشد فغان و آه من بر بوی شاهنشاه من، هر لحظه‌ای حیران من ای جان چو ذره در هوا، تا شد ز خورشیدت جدا بی تو چرا باشد؟ چرا؟ ای اصل چارارکان من ای شه صلاح‌الدین من، ره‌دان من، ره‌بین من ای فارغ از تمکین من، ای برتر از امکان من:) _مولانا

اگه از من بپرسن پناه بودن چه شکلیه؟ من تورو نشون میدم؛ تو اعتبار منی تو این زمانه‌ی بی اعتبار:)

إلهی أرح کُلَ قَلبٍ لایَعلمُ بوَجعها إلا أنت «آرام کن هر قلبی را که جز تو کسی به دردش آگاه نیست»

نشستم، باده خوردم، خون گریستم، کنجی افتادم تحمل می‌رود اما شب غم سر نمی‌آید ...