_

– این چنین دلبرانه میانِ دشت قدم نزن؛ بُگذار خورشید، حواسش به آفتابگردان ها باشد…

حوصله‌ات که سر میرود، با دلم، با دوست داشتنم، بازی نکن! من در بی حوصلگی هایم، با تو زندگی ها کرده‌ام.

بی چاره دل که غارت عشقش به باد داد.. ای دیده خون ببار که این فتنه کار توست!

منتظر بودم که مرا بخواهد؛ نخواست…

_

او استکانِ‌ چایی خود را نخورد و رفت بغضِ‌ مرا به‌دست غزل‌ها سپرد و رفت گفتم نرو! بمان! قسم‌ات می‌دهم ولی.. تنها به‌روی حرفِ‌ خودش پا فشرد و رفت گفتم‌ که صد شمار بمان تا ببینمت یک‌ خنده‌ کرد و تا عدد‌ دَه شمرد و رفت یعنی به‌ قدر چای هم ارزش؟ نه‌، بیخیال.. او استکانِ‌ چایی خود را نخورد و رفت…

به قول ِآقای ِچاوشی؛ من نمی‌خواستم بره این کلافه‌ام کرده زندگیمو میدم که فقط برگرده..

خوندنش خیلی پیشنهاد میشه؛

چندی‌ست ندیدمت؛ صبوری تا کِی؟ این فاصله آخرش مرا خواهد کشت!

دویست شب و روزه که نداریمت عزیزدلم..