آدمی که بلد بوده زخمت بزنه، معمولاً فقط برمیگرده ببینه هنوز درد میکشی یا نه.
همیشه یکم حقیقت پشت «شوخی کردم» و یه کم آگاهی پشت «نمیدونم» و یه کم احساس پشت «مهم نیست» و یه کم درد پشت «خوبم» وجود داره.
انقدر قدرت حذف کردن و فراموش کردنم بالاست كه کوچکترین رفتار اشتباهی؛ میتونه آخرین رفتارت با من باشه.
آدم خودش رو که نمیتونه گول بزنه بالاخره یه جا مجبوره واقعیت رو همون طوری که هست ببینه و بپذیره، حتی اگه تلخ باشه حتی اگه درد داشته باشه.
لازم نیست برای جلب توجه، خودت رو کوچیکتر از چیزی که هستی نشون بدی...
نه الکی مهربون باشی،
نه خودت رو ساده و بیدفاع نشون بدی،
توجهی که با نقش بازی کردن به دست بیاد،
همونقدر هم موقتیه.ارزش واقعی، داد زدنی نیست...
کسی که چشم دیدن داشته باشه، بدون نمایش هم میبینت.
و کسی که نبینه،با هزار تا نقاب هم قرار نیست بفهمت،و انقدر خودت رو خوار نکن جلوی بقیه .