چرا همیشه اونی که مزاحمه منم؟ چرا همیشه اونی که زشته منم؟ چرا همیشه اونی که با نبودنش همه خوشحال‌تر بودن منم؟ چرا همیشه اونی که بی عرضه ست منم؟ چرا همیشه اونی که اضافه ست منم؟ چرا همیشه اون آدم بده منم؟ چرا همیشه اونی که بی مزه ست منم؟ چرا همیشه اونی که بهش بی احترامی میشه منم؟ چرا همیشه اونی که برا هیچکس اهمیت نداره منم؟ چرا همیشه اونی که رومخه منم؟ چرا همیشه اونی که بقیه سرش داد میزنن منم؟ چرا همیشه اونی که چندش اوره منم؟ چرا همیشه اونی که بقیه ازش خوششون نمیاد منم؟ چرا همیشه اونی که فراموش میشه منم؟ چرا همیشه اونی که کافی نیس منم؟ چرا همیشه اونی که آخرش تنها میمونه منم؟ چرا همیشه اونی که بقیه ازش سواستفاده میکنن منم؟ چرا، چرا همیشه اونی که هیچکس هیچوقت دوست نداشت منم..؟!

‌ ‌* ｡ ✿*ﾟ ᴾʰⁱˡᵒᵖʰᵒᵇⁱᵃ ‘ﾟ･ ★☆

اما من از وقتایی که کسی به شدت میخنده و خوشحاله میترسم چون میترسم بعدش یه اتفاق بدی بیوفته یا اون اتفاق ممکنه مردن باشه؛!)

یچیزی روی قلبم سنگینی میکنه... اون چیه؟

¹⁵:¹⁵

من تظاهر به شادی می‌کنم که در پس آن محو شوم، خنده‌ی من دیوار سیمانی است

در این آشفتگی فقط برای یک چیز تلاش می‌کنم: گذراندن زمان...

میگه: خداحافظی آنقدر دردناک است که خدا در انتهای نماز سلام می‌خواهد..

‌ ‌* ｡ ✿*ﾟ ᴾʰⁱˡᵒᵖʰᵒᵇⁱᵃ ‘ﾟ･ ★☆