ترجیح میدم وقتي عصبانیم از همه فاصله بگیرم و فاصله زیادی بین خودم و بقیه بذارم، چون میتونم تبدیل به بی حس ترین و سرد ترین آدم دنیا بشم و بقیه بخاطرش از من متنفر خواهند شد.
زندگی من دو حالت داره یا در حال فروپاشی روانیم، یا در حال جمع و جور کردن خودم بعد از یک فروپاشی روانیم که یهو یه فروپاشی دیگه پیداش میشه.
از این یکنواختی که زندگیم هرروز داره خوشم نمیاد
نمیشه یچیزی بشه که به زندگیم هیجان بده؟
نمیخوامم چیزی باشه که بعد از اینکه همچین چیزی خواستم پشیمون بشم..
نه دختری ک موهاشو کوتاه میکنه ترسناکه نه هیچ چیز دیگه
ب نظر من ترسناک آدم پرحرفیه که یهو ساکت میشه...