آتش لازم نیست در این شهر ، اینجا انسان از انسان می‌سوزد

من کجا و غزل و قافیه و شعر کجا؟ این تو بودی که شدی باعث شاعر شدنم

از زمانی که تورا بین خلایق دیدم،مثل یک فاتح مغرور به خودم بالیدم

آنهایی که موسیقی‌را نمی‌شنیدند ، فکر می‌کردند آنهایی که می‌رقصند ، دیوانه‌اند

‌ ‌* ｡ ✿*ﾟ ᴾʰⁱˡᵒᵖʰᵒᵇⁱᵃ ‘ﾟ･ ★☆

نیازمند جایی که از همه دور باشم

درختان ِ سبز ِ در باغ ِ من،غیر واقعی به نظر میرسند،چون از آن ها فقط رنگشان باقی مانده

پای سخن لنگ است و دست واژه کوتاه ؛ از مَن ، به مَن ، فرسنگ‌ها راه است وای. | هوشنگ ابتهاج

ما شوخی شوخی به قلب هم سنگ میزنیم ولی بعضیا جدی جدی میمیرن!

داشتم با خودم فکر میکردم اگه خواب نبود آدم استرسا و دلتنگیاشو کجا دفن میکرد؟ چطور درداشو بی صدا میکرد ؟ حتی اگه محدود ، اگه کم ، اگه موقت ، کجا بی خیالِ زندگی میشد ، کجا به رویاهاش میرسید ، کجا دستای همو میگرفتیم ، کجا تهی میشدیم از کلافگی‌ ها و خستگی های روزگار ، کجا یکم میمُردیم و از یاد میبردیم ، کجا؟

خسته تر از خستگی هایی معمولی جانمان مرگ را میخواهدو روح اشک میریزد