هرکسی تو کتاب زندگیش یه فصلی داره که حتی تو خلوت خودشم دوست نداره بخونتش.

ینی فقط خوشم میاد از کسایی که میگن: هیچوقت باتو رفتارم عوض نمیشه و مث آبجی منی و ازین چرت و پرتاااا ولی فقط کافیه پایِ یه پسر بیاد وسط... فرقی نداره ابجیت باشه،دختر خالت باشه یا هرکَسِ دیگه‌ای،جوگیر که باشه همچیش فرق میکنه...😒😒

متنفرم از آدمایی که جزئیات یادشون میره؛ یه گل خریدن ساده ، یه پیاده روی نیم ساعته ، یه جمله قشنگ ، همه اینا منو به وجد میاره و ذهنمو درگیر میکنه ، ولی وقتی به طرف مقابلم یادآوری میکنم ، انگار نه انگار اتفاقی افتاده..... متنفرم از اونایی که انقدر احساسات کوچیک و نادیده میگیرن:((

¹⁰:¹⁰

وقتی‌خدا‌میخواست‌ مقدارِ‌عصبی‌بودن‌رو‌تقسیم‌کنه‌تمامش‌به‌من‌رسید

‌ ‌* ｡ ✿*ﾟ ᴾʰⁱˡᵒᵖʰᵒᵇⁱᵃ ‘ﾟ･ ★☆

ممکنه‌بتونم‌برم‌به‌گذشته؟میخوام‌با‌ یسریا‌ اصلا‌دوست‌نشم‌و‌هرکسی‌رو‌نبخشم‌وبه‌هرکسی یه‌فرصت‌جدید‌ ُ تازه‌ندم..

نمیدونم چطوری حوصله دارید تو زندگی بقیه دخالت کنید من حتی تو زندگی خودم یجوری رفتار میکنم انگار زندگی من نیست

مرا ببخشید اگر نوشته‌هایم بوی غَم میدهد.

من طمع عشق و غذا را چشیده‌ام ، بشدت غذا را توصیه میکنم