هرچی آدمای اضافی از زندگیمون کم بشن، انگار نفس کشیدن راحت‌تر می‌شه و دنیامون روشن‌تر. بعضی وقتا آدم‌ها یا روابطی که دیگه به درد نمی‌خورن فقط به خاطر عادته که هنوز نگهشون داشتیم. ولی وقتی این زنجیرای بیخود رو ول کنیم، بال‌هامون باز می‌شه واسه رفتن سمت کسایی که واقعاً برامون ارزش دارن. کم شدن این آدما یه جور پاک‌سازی طبیعی زندگیه که باعث می‌شه همه‌چیز قشنگ‌تر و با معنا‌تر بشه. انگار هر خداحافظی یه قدم ما رو به خودمون و حقیقت زندگی نزدیک‌تر می‌کنه..؛

درسته‌تَنهایي‌ترسناکه‌ولی‌آدما‌ترسناکترن..!

خوبياتونو حروم آدمهای بی لیاقت نكنين.

‌ ‌* ｡ ✿*ﾟ ᴾʰⁱˡᵒᵖʰᵒᵇⁱᵃ ‘ﾟ･ ★☆

اگه میخای خوشحالم کنی برام نامه بنویس...

برخی پایان‌ها همانند قهوه تلخ‌اند، اما از تو فردی هوشیار و آگاه می‌سازند... _محموددرویش

‌ ‌* ｡ ✿*ﾟ ᴾʰⁱˡᵒᵖʰᵒᵇⁱᵃ ‘ﾟ･ ★☆

مشکلم اینه آدم‌ها رو برای خودم الکی بزرگشون می‌کنم.

هر وقت بین هم‌صحبتی با آدم‌ها و گربه‌ها شک داشتی، آدم‌ها رو انتخاب نکن!

تو دل یه جنگل سبز و باحال، روحم داره آرامش می‌گیره. وسط درختای بلند که سایه‌هاشون رو زمین افتاده، صدای پرنده‌ها و باد مثل یه آهنگ قشنگ تو گوشم می‌پیچه. هر برگ و شاخه یه قصه‌ای داره، و نور خورشید که از بین شاخه‌ها رد می‌شه، دلم رو گرم می‌کنه.. اینجا، بین صدای خش‌خش برگا و بوی خاک نم‌دار، حس می‌کنم یه تیکه از این طبیعتم، یه بخشی از یه دنیای زنده و نفس‌کش، این سبزی دور و برم منو دعوت می‌کنه که زندگی رو بیشتر حس کنم، و با هر قدم تو این جنگل، انگار روحم آزادتر و رها‌تر می‌شه