بمان و چیزی از خودت بساز که نشکند.

‌ ‌* ｡ ✿*ﾟ ᴾʰⁱˡᵒᵖʰᵒᵇⁱᵃ ‘ﾟ･ ★☆

نامه ای به خودم : بهت افتخار می‌کنم، به ایستادگیت، به دووم آوردنت، به اینکه زخمات رو در آغوش کشیدی و همزمان که کارت رو گسترش میدی حواست به درمان کردن خودت هم هست، تو از اونی که فکر می‌کنی قوی تر و باهوش تری.

با تمام وجودم میخوامش با تمام وجودش نمیخوادم....

به صندلی چوبی قدیمیش که در کنار پنجره ای کوچک قرار داشت تکیه داد و سیگارش را آتش زد چشمانش را به تماشای سقوط برگ های زرد رنگ داد بود او پیرمردی خسته از هر جهانی بود و هجوم موریانه‌ی افکار به دژ و داج ذهنش به سردرد مهیبی شدند بر روی چشمانش دستی کشید قطره ای که بی دلیل روی گونه‌اش می‌غلتید را پس زد خودش را در اتاقی ترک برده و تاریکی حبس کرده بود و در اغمائ فرو رفته بود دلتنگی عجیب و غریبی در قلبش حس میکرد او دلتنگ بود -‌‌ᴾʰⁱˡᵒᵖʰᵒᵇⁱᵃ

📌اگه یه روز گم شدم؛ توی روزای بارونی، کافه های چوبی، کتاب فروشی ها، موسیقی های کلاسیک و بیکلام، صدای امواج دریا، بوی عود و شمع، نور ماه و عطر چای هل دار، سیگارای نیمه سوخته و صدای جنگل، پیدام کن>>>>>>>>>

‌ ‌ ‌‌‏ ‌‏سرگشته چو پرگار همه عمر دویدیم  آخر به همان نقطه که بودیم رسیدیم..️

بی دلیل که شکنجه شوی نجات معنی ندارد! به استراحت فکر میکنی...

گاهی‌انسان‌حرف‌هایش‌که‌نه،صدایش‌تمام‌می‌شود؛

درد هایی هم هستند مثل بریدگی با کاغذ، آرام اما عمیق. درد هایی مثل دل‌تنگی.