•در انتهای تموم نا امیدی هام، به نقطه نوری رسیدم که وقتی واردش شدم، خدا اونجا بود! در نهایت تموم محبتایی که خواستم؛ فقط محبت خدا بود. میدونم آسونی و دلخوشی زود گذره. میدونم این دنیا، دنیای مطلق ها نیست. میدونم تنها خداست که اول و اخر از اوست، اما راستش گاهی غافل میشم خوب چه میشه کرد؟ انسانم و انسان؛ چقدر فراموش کاره، آه از این غفلت و فراموشی. ..من خدارو تو اوج نا امیدی خودم دیدم و این روز ها هربار که ناراحت و غمگین میشم ، به سمتش میدوم و از اون .بی نیازی میخوام ،اون میتونه، اون قادر مطلقه ، اون تنهام نمیزاره. عشق خدا خالصه و اون مطلقا خوبه و من از اعماق وجودم باورش دارم خدایا شکرت که تو خدای منی.

‌ ‌* ｡ ✿*ﾟ ᴾʰⁱˡᵒᵖʰᵒᵇⁱᵃ ‘ﾟ･ ★☆

چشمای خودمو و ادمینام و ممبرام از کل زندگی و جد آباد حسودام قشنگتره

از شدت استرس گریه کنی خوده مرگه(((:

امتحان ریاضی 🚮

جالبه ها من برات اقیانوس بودم ولی تو دریاچه رو انتخاب کردی.‌‌...

خیلی جالبه هیچ وقت اولویت کسی نبودم؛

مغز عزیزم ، لطفا دیگه زیاد فکر نکن خسته ام.

زندگی رو برام فوبیا کردی.

‌ ‌* ｡ ✿*ﾟ ᴾʰⁱˡᵒᵖʰᵒᵇⁱᵃ ‘ﾟ･ ★☆