من به تک تک رفتارات فکر میکنم، به همه حرفایی که با من میزنی .. به جزئی ترین نگاهت فکر میکنم، به لحنت فکر میکنم، به حرفات فکر میکنم، به احساسات پشت کلماتت فکر میکنم، من حواسم به همه چیز هست و دقیقا غم انگیزترین بخش زندگیم همینجاست؛ من خیلی فکر میکنم.
ولی شخصیت ادما خیلی مهمه
خیلیا فقط از دور قشنگن
بعضیام که اولش از نزدیک هم قشنگن به مرور زمان قشنگیشونو از دست میدن
نمیدونم تغییر میکنن و از خودشون دور میشن،یا خود واقعیشون رو نشون میدن...
اوکی ولی چرا کار برا خونواده ها از خوشگذرونی و وقت گذروندن با بچه هاشون بهتره؟
چرا بیشتر با دوستاشون حال میکنن؟
از خونوادم داره حالم بهم میخوره
در سایهسارِ سبزِ انبوهِ درختان،
آرامشی عمیق، چون نغمهی باران.
رقصِ نسیم و برگ، در گوشِ جنگلِ پیر،
رازِ هزار ساله، در هر درختِ اسیر.
چشمانِ جویباران، در عمقِ سبزِ جنگل،
آیینهای زِ هستی، در این شکوهِ کامل.
آوایِ پرندگان، چون نغمهای الهی،
در قلبِ سبزِ جنگل، گم میشود تباهی.
جنگل، شکوهِ خلقت، در قامتِ درختان،
مأوایِ روحِ آزاد، در آغوشِ بیپایان