[جواد] جلوه ای از جلوه بخشندگی خدا...

حافظ این خاک و کشور مردمی اند که پشت به پشت هم همچون کوه استوار ایستاده اند... نگاهشان به معبودشان است و بس

نیامده به شکوهِ تو درجهان احدی'

فردا در خاندان جناب ابی‌طالب که هیچ در زمین و زمان جشن و سروری به پاست که جهان تا به حال چنین شوق و عشقی را به خود ندیده... آری علی آمده است.. فرزند ابی‌طالب و فاطمه آمده است.‌.. یار بی همتای نبی...

درسال ۱۳۴۳ که رهبر انقلاب فرمودند: «سربازان من در گهواره ها هستند..» هشت سال بیشتر نداشت... اما انگار با همان سن کم بیشتر از سن و سالش متوجه دنیا بود انگار حرف آن روز آن روحانی سید را خوب به خاطر سپرده بود..صدایی که او را به انقلاب رساند و شد سرباز وطن سالها مردانه جنگید در خاک خود هشت سال جلوی دشمن ایستادگی کرد و نگذاشت ذره ای از ناموس و خاک وطنش به تاراج برود چندین سال از آن روز ها گذشت و خاک همسایه اش در خطر طوفانی سیاه بود.. باز حریم دختر مولایش در محاصره امویان زمانه محصور شده بود طاقت نگاه کثیف آنان را نیاورده و راهی آن دیار شد با دلی پر از ایمان و شجاعت مگر می‌توانست چشم ببندد بر آن نگاهای خونین و بی‌توجه بود به غیرت به جوش آمده؟؟ مگر می‌شود روضه ابوفاضل را شنید و کاری نکرد؟؟ در آخر وقتی همه در زیر سایه او و همنوعانش در آرامش زندگی را می‌گذراندند و در آسایش آرمیده بودند دعوت حق را لبیک گفته و به آسمان ها پرکشید.. مَأمَن‌دل

[أشهَدُأَنّ‌عَلیاًولـی‌َّالله] حیدر از دامان فاطمه پا به هستی گذاشت از آغوش ابی‌طالب قد کشید و در آغوش رسول الله رسم مردانگی و زندگی آموخت...

چهره‌سرخ‌حقیقت‌بعدازطوفان‌رنگ پشت‌ابری‌ازریامی‌مانداگرزینب‌نبود

به وقت ۳ شعبان سال ۴ هجری قمری مدینه...خانه‌امیرالمومنین(ع)وبانوسادات‌زهرا(س): صدای گریه نوزاد در خانه می‌پیچد.. علی لبخند زده سر بر سجده شکر می‌گذارد فاطمه لبخند می‌زند و رسول الله شکر می‌گوید و لبخند بر لبانش زینت میبندد از گوشه و کنار کاشانه عاشقانه زهرا و علی صدای هلهله و شادی پیداست آخر حسین آمده سرور جوانان عالم کشتی‌بان و نور هستی کودک تازهِ‌متولد عزیز شده دست به دست بین افراد حاضر در خانه میگردد و لبخند و ذکر الله از شکر وجود او بر لبان اهل خانه شکوفه میزند.. مَأمَن‌دِل

از حضور او مدینه سراسر عشق است و کربلا از همین لحظه بیقرار لحظاتی است که عزیزِحبیبه‌ِخدا بی یار و یاور در خاک صحرا یکه و تنها می‌ماند خانه حبیب الله و ولی الله و مدینه و مکه فقط غرق شوق نیست از آمدن نوری از وجود کوثر(س) از مشرق و مغرب از هر سو تمام جهانیان تا ریزترین ذرات جهان هلهله شادی سر می‌دهند و آسمان اشک شوق میریزد هزار و اندی سال از ورود قدم های پر نور و برکت او به جهان هستی می‌گذرد و ندا ونوای عشق‌ِاباعبدالله از لب هیچ بنده ای فرو نیافتاده است

به راستی که او کیست؟!انس یا ملائکه؟! او کیست که چنین دلها را مست و حیران خود می‌کند و برای اهالی سوار بر کشتی نجاتش،می‌شود غریق نجات از طوفان ها و بلاها وقتی دست عشق و دوستی او را بگیری؟ ناگهان دل ندا داد: ای بنده خدا مگر نمی‌دانی او کیست؟ فرزند حیدر کرار است و بانوی خانه اش دخت پیغمبر نوه محمد مصطفی او ذریه کسانی است که وجود آنان دلیل و بهانه بودن عالم و آدم است... او کسی که بعد از هزار و اندی سال هنوز خاک سرخ کربلا پیام آور قیام حق اوست.. همین کافی نیست که به یادآوری و بدانی او کیست؟ که عشق او شود نور راهت؟ دست او و خاندانش را بگیری هرگز راه گم نمیکنی مگر جد عزیزش نگفت او و برادرش مجتبی سرور جوانان اهل بهشت‌اند...؟ در آخر بدان او حسین است حسین.. کشتی‌بان و ناخدای جهان که اگر به او پشت کنی راه را گم می‌کنی مَأمَن‌دِل