از سال بالایی‌های دیدار رفته شنیده بودم که دیدار دانشجویی با آقا یک جو و حال دیگه‌ای داره. ولی خب باید اسمت توی قرعه‌کشی ها در بیاد، چون خواهان دیدار زیاده. منتظر بودم. منتظر بودم که قرعه‌کشی بشه یه روزی اسم من هم در بیاد. ولی نشد دیگه.. نشد. اما حالا، دیگه هر روز، برامون دیدار دانشجوییه.

داریم آماده میشیم حرکت کنیم و بریم بیرون.

ویدئو نمیاد، ولی یه لاین از میدان مفید، و یه لاین به میدان مفید غوغاست.

هر دو تا لاین خیابون رو جمعیت پر کرده.

هر کجا ماشین و بلندگویی نیست مردم خودجوش شعار میدن و الله اکبر میگن.

یه لاین به میدان مفید، یه لاین از میدان مفید.

کالسکه‌ی بچه رو به جلو هل میداد و جمعیتی که پشتش جمع شده بودن هرچی می‌گفت تکرار میکردن. جمعیتی که بیشترشون زن و نوجوان و بچه بودن. یه مرد با همه‌ی داشته‌هاش اومده بود وسط.

اول فقط چند تا پسر بچه بودن، یکیشون شروع کرد شعار دادن، کم کم یه جمعیتی پشتشون جمع شد. پسر بچه‌ی یازده دوازده ساله شعار می‌داد و بقیه پشت سرش تکرار می‌کردن.

نوای حیدر حیدر. یاد «پسراتو ببین..» افتادم. :))