کالسکه‌ی بچه رو به جلو هل میداد و جمعیتی که پشتش جمع شده بودن هرچی می‌گفت تکرار میکردن. جمعیتی که بیشترشون زن و نوجوان و بچه بودن. یه مرد با همه‌ی داشته‌هاش اومده بود وسط.

اول فقط چند تا پسر بچه بودن، یکیشون شروع کرد شعار دادن، کم کم یه جمعیتی پشتشون جمع شد. پسر بچه‌ی یازده دوازده ساله شعار می‌داد و بقیه پشت سرش تکرار می‌کردن.

نوای حیدر حیدر. یاد «پسراتو ببین..» افتادم. :))

تو مسیر، هرکس ایستاده بود و شعارهای سر دسته‌ی این جمع رو که می‌شنید همراهی می‌کرد. همه از شور و شوق این بچه‌ها انرژی می‌گرفتن.

رنگ و بوی پیاده‌روی اربعین میده..

آخرین نور خالص خدا، ببین.. با همه‌چیزمان آمده‌ایم..

تازه شب دوم تمام شد. سی‌ و هشت شب دیگه از این حماسه مونده.

مفید و زنبیل آباد غوغا بود امشب

من فکر می‌کردم چون از ساعت هفت و نیم هشت نرفتیم دیگه به آخرهاش می‌رسیم و جمعیت خیلی نخواهد بود. اشتباه فکر می‌کردم. جمعیت بود که اومده بود. دسته دسته آدم میومد. تموم نمی‌شدن. مثل خون به رگ‌ خیابون پمپاژ می‌شدن.

خدایا مردم ایران رو حفظ کن. خدایا سربازان ایران رو حفظ کن. خدایا آزادگان جهان رو حفظ کن. خدایا آخرین نور خالصت رو به ما برسون..