رفقا چند روز دیگه سیستم اسرائیل و آمریکا از نظر مهمات فرسوده می شه توجه کنید به یمن اجازه داده نشده که هنوز ورود کنه و برای اوج جنگ نگه داشته شده از چند روز دیگه اخبار آتش بس شدت می گیره مثل امروز نذارید شمشیر مالک که چند ضربه تا خمیه معاویه مونده تا ریشه تزویر رو بزنه به عقب برگرده این کلمات برابر همن: آتش بس=بزدل=مذاکره=خیانت یه مدت کوتاه باید دووم بیارید تا تموم بشه این همه سال تحریم و فشار و ...

امشب تازه شب سومه.

داریم آماده میشیم بریم بیرون.

در رو که باز کردم با عکس آقا روی در همسایه اون سمت کوچه رو به رو شدم.

ویدئو نمیاد بازم. امشب میدان جهاد هستیم. سیل پرچم‌ها رو نمیشه شمرد.

مردم امشب هم با شور تو خیابان‌های شهر حضور داشتن و دارن. با پای پیاده، با ماشین، تو موکب، مهمان موکب.

نوای حیدر حیدر امشب. میدان جهاد به سمت حرم.

عکس نوه‌ی آقا در جمعیت مردم. وقتی خون پاکی روی زمین میریزه، محاله ممکنه بی‌اثر باقی بمونه..

این خانواده‌ی شهید شده دارن برام کم کم یه عاشورا رو مجسم می‌کنن..

تو مسیرمون رسیدیم به بیمارستان. اعلام شد که چون اینجا بیمارستانه، صدای شعارهای بلندگو تا کمی بعد از محوطه‌ی بیمارستان قطع میشه تا مزاحمت برای عزیزانی که داخلش هستند ایجاد نشه. قلبم لرزید. بله! فرق هست بین جمعیت‌ها. فرق هست. یکی اینطور مراعات میکنه، دیگری هدف اولش به بهانه‌های مختلف، به لرزه درآوردن چهار ستون بیمارستان‌ها با موشک‌هاست. این روزها، تو این جمع‌ها، خیلی راحت میشه منش و ریشه ها رو شناخت.. درد را، تنها هم‌خون و هم‌وطن است که می‌فهمد.

چه کسی گفته آقا را از ما گرفته‌اند؟ چه کسی گفته دیگر آقا نداریم؟ من این روزها آقا را همه جا میبینم. به روی در خانه‌ها، دیوارها، ماشین‌ها، در دستان مردم، در چشمان مردم، در قلب‌های مردم. آقا همه جا هست. هرکجا که دلم تنگ بشود سر می‌گردانم و لبخندش را میبینم. چایی خوردنش را می‌بینم. دست‌های برای دعا بلند شده‌اش را می‌بینم. صلابت و اقتدارش را میبینم. این روزها آقا همه‌جا هست.